لسان الغيب عطار

ما بلاها ز اين جهان پر ديده ايم
اين زمان در گوشه بنشسته ايم

مرد آنست کو بدل بينا بود
در طريقت همنشين ما بود

مرد ميخواهم در اين ميدان سوار
تابرآرد از دل بيدين دمار

مرد آن دانم که شرعش محکم است
در طريق راه يزدان محرم است

رو که تو مرد چنين ميدان نه اي
همچو گوئي در خم چوگان نه اي

رو که تو در بند من بگرفته جا
خويشتن را کرده از ما جدا

با منت حالي در اينعالم نماند
تيغ عزرائيل خواهد برتو راند

جيفه دنيا نداري دوست تو
تا نسوزي در درون پوست تو

شکر ميکن چونکه حق يار تو است
باطلان در شرع بردار تو است

گرچه کردند برتو اينجا جور پر
اين زمان اندر صدف امني چو در

شکرها واجب بود در اين جهان
آنکسي را که خلاص است از بدان

هرکه خود را در جهان دانسته است
او ز گمراهي او وارسته است

هرکه او دانا شود برسر دوست
روي او در صورت و معني نکوست

هرکه دانا گشت مثل آدم است
در حريم بارگاهش محرم است

خويش رادر اين جهان کردي زبون
چون سر بي تن شدي در زير خون

در عمارات دل و هم آب و گل
کن تمامش از ميان آب و گل

بهتر از بذل و کرم چيزي مدان
کرده ام در دهر اورا امتحان

دست از ظلم جهان کوتاه کن
در حقيقت خدمت الله کن

دست از ظلم فقير اينجا بدار
تا شوي در سوي عقبي رستگار

دل زآزار کسان بردار تو
ورنه رفتي در جهان بردار تو

در جهان بسيار پير و پيشواست
غير مهدي من نميدانم کجاست

هرکسي پيري گرفته در جهان
دست ما و دامن صاحب زمان

او بود اينجا امام و پيشوا
حکم اين کرده خدا در انما

در طريق او بسوي شرع رو
تا ز ظلمت رخ نمايد ماه نو

گرنه گمراه راه است گير
در چنين راه اي پسر اينجا بمير