لسان الغيب عطار

گاه در پرده صداي ني کند
گاه چون مستان خم پر ميکند

گاه گويد باشهيد کربلا
غسل در خون کن بيا نزديک ما

گاه در معراج احمد را رفيق
گاه سنگ خاره را کرده عقيق

گاه با نور دو چشم مصطفي
مي نشيني در مقام کربلا

گاه با او همرهي در هر بلا
گاه درد او کني اينجا دوا

اي پسر در جهل ماندي تا ابد
چون ندانستي ز اسرار صمد

ردکني مرد خدا را در جهان
لاجرم گيرد بمرگت اين لسان

کاهلي کار خردمندان مدان
گفته ام با تو بسي در اين لسان

پند اهل فضل را در گوش گير
با خود آي و يکزماني هوش گير

من درين هستم زبان زار دوست
گر زبان داني در اين معني نکوست

من در اين دير فنا افتاده ام
عارفان را جام معني داده ام

زر پرستان کافران مطلق اند
در حقيقت دورمانده از حق اند

تو خدا را مي شناسي در سخن
غافلي از سر اسرار کهن

چشم بگشا در لسانم کن نظر
واز لسان ديگران ميکن حذر

در جهان بنوشته اند بهتان و نکر
از بيان و از لسان زيد و بکر

در جهان بسيار ديدستم کتاب
عاجزم اينجا ز شرح آن حساب

در جهان بسيار بشنيدم سخن
از بد و از نيک و ز اسرار کهن

در جهان بسيار ديدم مدرسه
اندر و بس پيرو دنگ و مسخره

از حقيقت ذره واقف نيند
بهر جيفه ظالمان را در پي اند

ليک از علم حقيقت بهره نه
در چنين بحر حياتي قطره نه

در يقين اينجا جمال دوست بين
بگذر از صورت نه اينجا پوست بين

هرکه در علم حقيقت راه يافت
او خداوند همه اشيا شناخت

در شريعت باش دانا اي پسر
تا ز جان جان جان يابي خبر

علم و دانش از شريعت آمده است
سر بينش در حقيقت آمده است

از در شرع اندر آو دوست بين
تا کند عطار برتو آفرين