لسان الغيب عطار

ميبرد در سوي آبت تشنه لب
تا بريزد خونت اندر عين تب

مي بميرد در غم آن آب زود
زان زيان ايدل نداري هيچ سود

در زيان رفتي و سودت اين بود
اندر اين منزل ترا کي دين بود

هر که در حب جهان رفت از جهان
تو او را از دوزخ آزاد مدان

اهل دنيا مست خمر کهنه اند
در چنين آلودگيها مرده اند

اين چه اوقاتست کردي صرف تو
در لسان ما نيايد حرف تو

تو برون رفتي ز راه اهل دل
همچو قارون رفته در زير گل

کار عقبي را نکردي راست تو
زآنسبب ماندي تو سرگردان در او

خويش را در پرورش داري بسي
کي کني اينجا تو پرواي کسي

ميرود از دستت اين دنيا بحيف
مي نهد شيطان ترا در زير سيف

آن سيه دل نشنود گفتار دوست
روي او ديدن در اينجا نه نکوست

يا مراد دردمندي را برآر
تا بگيري حور جنت در کنار

هيچ ديدي تو بدنيا آنکسي
کو ندارد در جهان دل واپسي

من دريندم آگهم از ديد يار
گر چه پيش تو نيارم در شمار

ما بدانستيم آن دلدار را
تو مباش اينجاي در انکار ما

هرکه او پيري ندارد در جهان
او ندارد پيش اهل الله جان

پير بايد در شريعت همچو من
سر فداي دوست کرده همچو من

پير بايد در شريعت اوستاد
گرنه استاد است ايمان شد بباد

پير بايد کو شريعت رو بود
در طريقت همچو ماه نو بود

پير را هرکو نيابد در جهان
او لسان الغيب را گيرد روان

تا بيابد پير خود را در يقين
راه يابد سوي رب العالمين

گاه ظاهر گاه پنهان در دلست
گاه سردار او شريف و غافل است

گاه دوزد بهر خود برخود کفن
گاه چون منصور آيد در رسن

گاه در دريا رود همچون سحاب
گاه بنويسد ز خون خود کتاب

گاه رو چون نوح در دريا نهد
گاه بار خويشتن برخر نهد