لسان الغيب عطار

شرع باشد همره نيکوي تو
در حقيقت اوست آب روي تو

هرکه او از شرع بيرون رفته است
در تن اينخاک بيسر مانده است

هرکه شرع مصطفي را خوار داشت
در زه کوري دو چشمش خار داشت

شرع پاس قلعه جسم تو است
در نکونامي يقين اسم تو است

شرع نبود آنکه بفروشي ورا
در حقيقت نيست اين معني روا

نيستند اهل ضلالت در دو کون
از دوئي هستند اينجا لون لون

تو در اين عالم ز بهر دانشي
نه براي خورد و کرد و باششي

تو در اين عالم نميداني خدا
سوي يزدان نيستت حاجت روا

تو در ايم عالم شدي مست جهان
کي بيايي دوست را اندر عيان

اين نباشد راه شرع ديد دوست
ردکني مغز و روي در سوي پوست

درنگر تا تو چرائي در جهان
باکه همراهي و با که همعنان

درنگر خود را تو گم در خويش شو
مرهم درد دل درويش شو

درنگر او را به بين شيطان دگر
ره بکن در سوي رحمن درنگر

درنگر عين يقينت باز کن
با خدا در خلوت دل راز کن

درنگر خود را خلاصي ده ز دهر
ورنه مينوشي در اوصد جام زهر

درنگر حالت در آخر چون بود
نصرتت از او دل پر خون بود

درنگر ما را در اينجا گاه تو
چند با شيطان شوي همراه تو

درنگر دانش در اينجا پيشه کن
ذره از حال خود پر نور کن

درنگر روشن دل معني به بين
تا نماني کور در روي زمين

درنگر در اندرون ديده ات
تا به بيني عين نور ديده ات

درنگر اينجا بغير از ديد نيست
سود زين ديد تو در توحيد نيست

درنگر در خود مکن خود را تو گم
تا ندوزند چون حمارت پاردم

درنگر امروز بين بهبود را
در زيان خويش بين اين سود را

در جهان باشد صداي ققر من
از لسان الغيب بشنو اين سخن

در حرم چند سال گشتم معتکف
تا يقينم گشت سر من عرف