لسان الغيب عطار

هرکه او غير است او را رد کنيم
غير آندلدار در کس ننگريم

گو چه بد ناميم در دام وييم
آهوي سرگشته و رام وييم

هرکه با درياي جانان وصل شد
در محيط ذات يزدان غسل شد

در شريعت گشته کامل چون فريد
لعنت بسيار کرده بر يزيد

چون حسين مرتضي ديده جفا
همچو ايشان صبر کرده در بلا

هست عطار اين زمان در گوشه
دارد از خوان نعيمت توشه

جمله را درمان دردي اي حکيم
وارهانم در جهان از درد و بيم

در پناه تست عطار اين زمان
اندرين شک نيست اي امن و امان

من بياد تو از اين دنيا روم
در درون جنت الماوي روم

از نکويي سوي جنت ميروي
واز بدي در قعر دوزخ ميشوي

واز بدي رسواي مرد و زن شوي
در حقيقت هيمه کلخن شوي

نيکوئي بهتر ز فعل بد بود
زانکه بد در پيش رحمن رد بود

نيکوئي در حشر همراهت بود
آبروي و حشمت و جاهت بود

همنشين حور باشي در بهشت
حق ز تو آگاه باشد زير خشت

بد بود رسوائي هر دو جهان
نيست سودي در بدي الا زيان

در بدي کمتر کني اينجا نشست
تا نيفتي همچو ماهي زير شست

در بدي اسود شود رويت يقين
دور گردد از تو هم اسلام و دين

در بدي ننهي تو اينجا هيچ گام
تا نيفتي همچو وحشي زير دام

در بدي کردن ز رحمن شرم دار
گر هميخواهي که يابي باز يار

در بدي کس را نبوده هيچ کام
گرچه دارد کوس شاهي سوي بام

در بدي ماني هميشه نزد نار
هيمه پوسيده گي بيند بهار

در بدي کردن شوي اينجا هلاک
نفرتي يابد زتو ناپاک خاک

در بدي نه حق نه ايمان نه عيانست
نه تن و گفتار و نه جان ولسانست

نه حقيقت نه طريقت نه مجاز
همچو مجرم سوي آتش در گداز

در گداز است از بدي روي زمين
کي شود خالص باين سوزش يقين