لسان الغيب عطار

کيست دانا آنکه مدحش مظهر است
در حقيقت او لسان بوذر است

کيست دانا آنکه در کعبه بزاد
چشم را بر روي احمد او گشاد

کيست دانا آنشه دلدل سوار
لافتي در شان او با ذوالفقار

پي جانان برممان در راه تو
شو از اين منزل دلا آگاه تو

پي رو آل نبي عطار شد
واز خوارج در جهان بيزارشد

زانکه براو جور کردند آنسگان
از براي حب حيدر در جهان

تو مشو غافل دلا از حال او
قرعه زن در جهان زين فال او

روز خلقان کن از اينجا گه کنار
تا بگيري دلبر خود در کنار

روز خلقان جهان پرهيز کن
در کتابم اين قلمرو تيز کن

هرکه شد واقف ز اسرار دلم
اوبود در ديد معني کاملم

غير اين دم نيست در عالم دمي
گر ترا ايندم بود خوش همدمي

روز تقليد جهان برگرد تو
تا در اين ره کس نه بيند گردتو

هم بذکر دوست شو مشغول دوست
زانکه اين گفتار در معني نکوست

جاي بودن نيست يکساعت در او
رو بسنگ نيستي زن اين سبو

تا سبوي جسم خود را نشکني
در جهان ميدان يقين گاو و خري

از خزان کمتر بود آن ناشناخت
کو سر خود را در اين ميدان بباخت

از تهيدستي ز پا افتاده تو
نيست حال تو در اين دنيا نکو

دل درين دنيا و تن در زير خاک
حبه حب ورا کرده تو خاک

اهل ترکند در ميان خود اولي آ
صورت و معني ايشان با صفا

اين جهانرا تيغ اندر آستين است
بهر قتل ناکسان او در کمين است

از غم دنيا تو خود را پاک کن
همچو عيسي سير در افلاک کن

گر چه خواري پر ز دنيا ديده ام
اينزمان بگذر در او آسوده ام

عقل داري اين سخن در گوش گير
پيش درويشان زماني گوش گير

در جهان کرديم با دلدار سير
هيچ جا گه مانديدستيم عير

غير را در اين جهان نشناختيم
لاجرم اينجاي خود را باختيم