لسان الغيب عطار

من جنون دارم مکن عيبم در اين
کس بديوانه نکرده هيچ کين

تو مکن در گفت من بسيار عيب
زآنکه دارم اين جنون از سرغيب

چونکه هستم واله و شيداي دوست
در جنون گفتار درويشان نکوست

در جنون برديم اينجا ره بدو
عقل نبود پيش من اينجا نکو

يک شکم سيري نخوردستم در او
از چنين جوعيست ما را آبرو

بهره نبود مرا از نازکان
در چنين غم ميروم از اينجهان

چون نصيب ما در اينعالم غم است
از فراق يار اينجا ماتم است

هرچه آيد برسرم احسان اوست
جان من در قدرت فرمان اوست

بهر کاري آمدستم در جهان
تا چرا غافل زمائي اي جوان

ترک دنيا کن اگر مرد مني
صاف شو از درد در ديو دني

ترک دنيا گير و در زحمت مشو
وين نصيحت را زمن اينجا شنو

در نصيحت برده ام اينجا بسر
خوانده ام برتو بسي برخيز وشر

در جهان بهتر بدان زين برگ نيست
وآنکه ترکش کرد او را مرگ نيست

ترک دنيا کرد عطار و برست
همچو مردان در تک خلوت نشست

اينزمان وارسته ام از سوزشش
همچو خم در عشق دارم جوششش

از جفاي سوزش و زاري خلاص
در وصال محرمان خاص خاص

بعد من يادم کنند مردان غيب
زآنکه در باطن ندارم هيچ عيب

در سخن همتا ندارم اي پسر
همچو من نامد بدنيا يک بشر

هيچ ميداني کيم در اين جهان
واز کجا گويم ترا اينداستان

در لسان خود را عيان کردم بتو
تا بجويي تو مرا زين گفتگو

يادگار ماست در عالم لسان
گر تو مردي اين معاني را بدان

در لسان اسرار يزدان گفته ام
بر دل اهل دلان پيوسته ام

گفته ام ترک جهان در وي بسي
خوش بود گر واقفش گردد کسي

کيست دانا آنکه از دنيا گذشت
همچو من در کلبه احزان نشست

کيست دانا مرتضي اينجا بدان
در لسان الغيب او گشته عيان