لسان الغيب عطار

اي چو آدم منزل خود کرده گم
چونکه جان داري دمي در خويش جم

ميهمان در اينجهان پر گشته است
برسر خاک کسان بنوشته است

نيست اورا باک از مردم کشي
در خوشي خويش دارد ناخوشي

او ندارد ذره پرواي کس
اين ندا در کاروان داده جرس

هرکه خورده لقمه از احسان او
در عوض داده است اينجا جان او

گو تو مرد او نه بگريز از او
روز و شب ميباش در پرهيز ازاو

عاقبت در خاکت اندازد بجور
اونه مسلم ميگذارد هم نه گور

اي جعل سرگين پرستي در جهان
زآن نداري ذره اينجا عيان

در سيه روئي بمانده سال و ماه
رو بجهل خويشتن کرده سياه

يک پر کاهي نيرزد اينجهان
اين يقينست و در اينجا نه گمان

در لسانم فهم اسرار دل است
غيب اورا همنشين چون مقبل است

از لسانم بشنو اسرار کهن
باتو ميگويم در اينجا فهم کن

چشم بگشا لمعه ديدار بين
هم ز خود برخيز و در خود يار بين

در فنا مردان حق جان باختند
تا خداي خويش را بشناختند

درفنا عطار جان در باخته
تا عيان غيب خود را يافته

در فنا ديدار جانان ديده ام
زانهمه اهل جهانرا ديده ايم

ديده بينش گشا در عين من
تا به بيني صدهزاران شين من

شين و غوغاي من است در اينجهان
ظاهر است اين شين غوغاي لسان

از لسان ما شنو سر يقين
بيشتر زانکه درآئي در زمين

اي پسر گفتار درويشان شنو
در شريعت باش با ايشان گرو

او بلاحول ولا خورده جهان
اينزمان در لا شده لالش زبان

بشنو از من يک نصيحت از کرم
ترک کن در اينجهان حب درم

هر که در حب درم رفت از جهان
او بمالک داده است اين نيم جان

حب دنيا در جهنم آردت
زانکه يزدان کرده اينجا گه ردت

ما کلاه عار از سر مي نهيم
ننگ را در شيوه شان سر ميدهيم