167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
لسان الغيب عطار
تا ثمر يابي ازو در روزگار
اين فرس از بهر ما پرداختي
ماند از تو يادگار اين جاودان
خويش را انداخته در زير سنگ
ديو نفس خويش را در بند کرد
پاي درکش اندر اين ميدان گل
زانکه ميپرسند آخر از گناه
تا دهد دلدارت اينجا گه پناه
در درون ديده بين پس يار خويش
چون گل خود را ز حب او سرشت
در شريعت کمتر از نمرود تو
ظاهرا از مادرت هست اين فساد
گر سکندر روزي و گر حاتمي
تير ظلمت در دل ويران نشست
يابي آن در روز محشر بيشتر
نيست آن در شرع جايز ايفلان
اهل دل باشند در صورت نهان
اينجماعت را از اين صورت چه باک
چو نشوي در پيش آن يکتاي رد
تا بيايي تو امام همنشين
بيشکي جامي ز کوثر در کشيد
در درون خلوت جان نور باش
هرچه پنهان بود برما شد عيان
اي پسر بنشين تو بامن يکدمي
در دم ديگر ندائي هم شنيد