لسان الغيب عطار

من در او پيوسته ام پيوند اوست
زآن زنم من لاف منصوري دوست

ذکر تو افسانه دنيا بود
در فسانه شورش و غوغا بود

نيست عاقل اين چنين کس در جهان
باشد او ديوانه و مسخ زنان

مرد آنست کوز سر بگذشته است
در بروي غير حق دربسته است

مرد آنست کو کشد رخت از جهان
پاي در دامن کشد چون واصلان

اندر اين ره ميتواني ديد يار
از چنين راهي چرائي در کنار

راه احمد گير و چونمردان برو
در شريعت گفت پاکان مي شنو

هرکه وابسته باين دنيا شود
همچو دونان در جهان رسوا شود

هرکه را در جاه دنيا دل بود
چون حمار لنگ زير گل بود

هر که تن پرورد جان درباخته است
رخت را در هاويه انداخته است

نفس شومت را ازاينخانه بران
تا در آيد اندرو نور عيان

نفس پرور را نشان دوزخ است
پرفسرده تر در اينجا از يخ است

اصل کار آنست ترک خود کني
در جهان پس لاف تجريدي زني

هر که نيکي کرده است در اينجهان
ميبرندش پيش حق کروبيان

اين نصيحت بشنو و کن گوش تو
در کم آزاري و نيکي کوش تو

تا بيابي حشمت دنيا و دين
در يقين ما شوي اسرار بين

ديده بينا گشا در روي يار
تا به بيني هستيي ليل و نهار

ديده بينا خدا را ديده است
عکس ديدارش در اين آيينه است

ديده بينا بود بيناي او
کن نظر در شورش و غوغاي او

ديده بگشا در جمال دوست تو
اينچنين بينش بود اينجا نکو

ديده بگشا در نگر عطار را
گوش کن اسرار اين گفتار را

غير ديد او نه بيني بينشي
نيست در اعيانش اينجا پوششي

جهد کن در گرد نادانان مگرد
تا نکردي غير ايندرياي برد

گرد داناگير و شو همراه او
تا رسي در منزل آنشاه تو

کشته عطار در عالم بسي است
بهره بردارد ازو هر جا کسيست