لسان الغيب عطار

چند گويم من بتو ترکش بگير
زنده جاويد شو در خود بمير

بهر تو خواني کشيدم قاف قاف
جني وانسي بگردش در طواف

همره احمد شو و تجريد باش
در طريق مرتضي توحيد باش

من نيم عطار گويا در دنيست
اندرين کفر نه اسلام و دينست

ديده ديگر در اينجا ديده ام
واز لسان الغيب بشنيده ام

بگذر از تقليد تايا بي تو راه
اين ندا باشد ز در گاه آله

بگذر از تقليد و در توحيدآ
تا شوي دانا و پاک و مقتدا

هر که از تقليد روي خود بتافت
سرجانان در درون خويش يافت

خلق دنيا گشته در تقليد پند
نشنود چون دنگ اينجا گاه بند

خلق در تقليد رسوا گشته اند
برسر کوي بلا بنشسته اند

جهد کن خود را از اينغم وارهان
تاشوي امن و درآئي در امان

ترک مستي کن بيا هشيار باش
يکدمي در کلبه عطار باش

اين چنين سودا برون کن از دلت
تا شود عقبي در اينجا گير

اين چنين سودا برون کن از دلت
تا شود عقبي در اينجا حاصلت

حب دنيا معجرت در سر کند
پير گرداند ترا چون خر کند

مرترا در بيت نگذارد دگر
کوست پيرو احمق و نادان و خر

در نگر خلق جهان عبرت بگير
کوبه نگذارد يکي برناو پير

راهزن باشد جهانرا پير زن
در نگر اينحال ديگر دم مزن

پند ما را چون دري در گوش کن
مي ز جام ساقي جان نوش کن

در تجرد پادشاه هيجده
هم خزان و هم بهار و هم ديي

در تجرد پادشاهي يافتم
حکم خود بر ماه و ماهي يافتم

شاد و خندان ميروم تا حشرگاه
چون نبي بگرفت ما را در پناه

در پناه مصطفي و آل باش
بررخ خوبان مثال خال باش

کوس نصرت را در اينعالم بزن
ملک شاهي را بگير از اهرمن

همره ما ميروي تا سوي دوست
در طريقت اين چنين راهت نکوست