مصيبت نامه عطار

نيست در عالم ز من بيخويش تر
هر زمانم کم گرفتن بيشتر

گاه شادي گاه يا ربها مراست
اين تفاوت بين که در شبها مراست

لسان الغيب عطار

اسم توحيد ابتداي نام اوست
مرغ روح جملگي در دام اوست

مست اويم در لسان الغيب من
او بهشياري بپوشد عيب من

اوست در عين حقيقت ديده ام
ديده او را بديده ديده ام

تاج شاهي بر سرم بنهاده اوست
باب رحمت در جهانم زوبجوست

در لسان الغيب شاهي آن ماست
معدن سر الهي جان ماست

در لسان الغيب مظهر گفته ام
شمه از سر حيدر گفته ام

يا الهي در لسان الغيب من
نطق گويائي و سر اين سخن

از لسانم غير تو نبود سخن
در حقيقت هم جديد و هم کهن

دستگير ما توئي اينجايگاه
در حقيقت جمله را پشت و پناه

او ترا اندر حقيقتها رفيق
در طريقت داده او را طريق

تو و را دردل نهادي راز خويش
در حقيقت کرده انباز خويش

اي مرا پشت و پناه و جان و دل
ديگرم بينائيي در شيب گل

چاه در راهست تو چون اين بصير
واي برتو گر نداري دستگير

فال او در دل بود آن فال گير
دنيي و عقبيش را پامال گير

هر که در اينراه مانده هالک است
راهبر او را بدوزخ مالک است

سلسله اينست تا روز شمار
چرخ اين رشته است در ليل و نهار

در بدر افتاده چون بي کسان
عور مانده بر مثال مفلسان

نيست ايمان آنکه در پيش تواست
بغض مردان خدا خويش تواست

بخل و ظلم و فسق کردي وردخود
کرده شيطان در اين شاگرد خود

لقمه دو نان پرستي روز و شب
بهر دو نان گشته در تاب و تب

تو چو عطاري و در حکمت تمام
زانشده بيماره صحت والسلام

خوش درآ عطار در ميدان او
بشکن اين لشگر بکن ميدان او

در گلستان محبان سير کن
مسجد بي قبله گانرا دير کن