مصيبت نامه عطار

قرب پنجه سال رفتم در بدر
راه پيمودم جهاني سر بسر

چون حوالت با تو آمد در پذير
وين گدا را دست گير اي دست گير

هست جود و فضل تو بحري عظيم
در بر آن کي بود امکان بيم

در مناجات آن بزرگ دين شبي
پيش حق ميکرد آه و يا ربي

تا ز دوزخ سر بسر ايمن شوند
در بهشت جاودان ساکن شوند

گر عذاب تو ز صد رويم بود
در خور يک تاره مويم بود

آن يکي اعرابئي از عشق مست
حلقه کعبه در آورده بدست

از در خود بي نصيبم مي مدار
آن من بگذشت آن خود بيار

آنچه توفيق توام از بحر جود
شد مدد گر آمد از من در وجود

اين دم اکنون منتظر بنشسته ام
دل ندارم زانکه در تو بسته ام

با درت افتاد کارم اين زمان
هيچ در ديگر ندارم اين زمان

خشک شد يا رب ز يا ربهاي من
در غم تردامني لبهاي من

عمر در اندوه تو بردم بسر
کاشکي بوديم صد عمر دگر

تا در اندوهت بسر مي بردمي
هر زمان دردي دگر مي بردمي

مانده ام از دست خود در صد زحير
دست من اي دستگير من تو گير

مستي آمد اشک ريزان بيقرار
تا در آن خانقاه آشفته وار

شيخ کو را ديد آمد در برش
ايستاد از روي شفقت بر سرش

گر ز هر کس دستگيري آيدي
مور در صدر اميري آيدي

دستگيري نيست کار تو برو
نيستم من در شمار تو برو

شيخ در خاک اوفتاد از درد او
سرخ گشت ازاشک روي زرد او

بود از آن اعرابئي بي توشه
يافته در شوره جائي گوشه

اين بگفت و مشک پيش آورد باز
در زمان مأمون بجاي آورد راز

ريخت مأمون آن زمانش در کنار
بر سر آن جمع ديناري هزار

گفت اگر او پيشتر رفتي ز راه
آب ديدي در فرات اينجايگاه

اينچنين جودي که جان عالميست
در بر جود تو يارب شبنميست