مصيبت نامه عطار

چند شعر چون شکر گوئي تو خوش
همچو بادامي زفان در کام کش

پنبه را يکبارگي بر کش ز گوش
در دهن نه محکم و بنشين خموش

ور کسي مي بشنود اسرار تو
مي نشيند از حسد در کار تو

روي در ديوار کن وانگه خموش
زانکه آن ديوار دارد نيز گوش

ور تو در ديوار خواهي گفت راز
هست ديوار لحد با آن بساز

اين سخن نقلست از نوشين روان
گفت اگر خواهي که رازت در جهان

دشمنت نشناسد از زشتي که اوست
تو به نيکوئي مگو در پيش دوست

از ارسطاليس پرسيدند راز
کان چه ميداني که در عمر دراز

بي گنه در خورد زندان آمدست
گفت آنچش حبس دندان آمدست

آنچه او محبوس ميبايد مدام
آن زفان تست در زندان کام

آنچه در جان من آگاه هست
مي ندانم تا بدانجا راه هست

گرچه در معني نيم از اهل راز
گفته ام باري ز اهل راز باز

خاشه روبي بود سرگردان راه
خاشه ميرفتي همه در کوي شاه

سايلي پرسيد ازو کاي پر هوس
حاشه چون در کوي شه روبي و بس

اين دم از گفتن نينديشم بسي
چون خموشي هست در پيشم بسي

تشنگي من ببين در زير خاک
يک دمم آبي فرست از اشک پاک

هر کرا در پيش اين مشکل بود
خون تواند کرد اگر صد دل بود

زين چنين کاري که در پيش آمدست
علم مفلس عقل درويش آمدست

جمله با کوتاه دستي و نياز
کرده در نفسي زفان جان دراز

ليک ازان کس رشکم آيد جاودان
کو نخواهد زاد هرگز در جهان

در نخواهد داد کس آواز را
تا که خواهد برد پي اين راز را

کودکي ميرفت و در ره ميگريست
کاملي گفتش که اين گريه ز چيست

هر چه در يک هفته گفت استاد باز
اين زمانم جمله بايد داد باز

نيست درسم نرم سختم اوفتاد
زانکه در پيش است چوب اوستاد

پادشاها آمد اين درويش تو
با جهاني درد دل در پيش تو