مصيبت نامه عطار

گر تو با اين شور قصد حق کني
در نخستين شب کفن را شق کني

چون بود شورت بجان پاک در
سر درين شور آوري از خاک بر

هم درين شور از جهان آزاد و خوش
در قيامت ميروي زنجير کش

جان شيرينت چو شوري در کند
هر زماني شور شيرين تر کند

هر که سلطانم نگويد در سخن
من گدائي گويمش نه سر نه بن

هر کجا سريست در هر دو جهان
هست سرتاسر درين ديوان نهان

گر دهي غصه که هستم قصه گوي
غصه خور چون برده ام در قصه گوي

در مصيبت ساختم هنگامه من
نام اين کردم مصيبت نامه من

هر که پندارد که مثل اين کتاب
ديگري در جلوه آرد از حجاب

آب هر معني چنانم روشنست
کانچه خواهم جمله در دست منست

مي نبايد شد بحمدالله بزور
همچو فردوسي ز بيتي در تنور

از تنورم چون رسد طوفان بزور
هيچ حاجت نيست رفتن در تنور

هر کسي در گوشه دم ميزنند
ليک چون عيسي دمي کم ميزنند

هر کسي در روي خود دارد سري
ليک يوسف ديگرست او ديگري

کز دگر پستان بسي يا اندکي
شير خوردي در بر او کودکي

بود يک پستان بدستي آن زمانت
وآن دگر پستان نهاده در دهانت

اين يکي را در دهن ميداشتي
وآن دگر يک را بکس نگذاشتي

آنکه در طفلي کند اين محکمي
کي تواند کرد هرگز حاتمي

عيب اين شعرست و اين اشعار نيست
شعر را در چشم کس مقدار نيست

گفت ميگريم که در دل مشکليست
تا چه کردم کان پسند جاهليست

مي ندانم تا پسند او چه بود
تا ازان توبه کنم در حال زود

ني کيم من اهل دين را چند ازين
نفس تا کي داردم در بند ازين

خطبه در نعت و توحيد خداي
کرده بود انشا بزرگي رهنماي

چون بخواند آن خطبه را در پيش او
خواست تحسين طبع دورانديش او

هر که دل زنده ست در سوداي دين
نبودش بي هيچ شک پرواي اين