مصيبت نامه عطار

لاجرم يک ذره پندارت نماند
جز فناي در فنا کارت نماند

تا که ميديدي تو خود را در ميان
بر کناري بودي از سر عيان

گفت الهي روز و شب در کل حال
جستمت پيدا و پنهان شصت سال

من در آزال الازل بي علتيت
کرده ام تقدير صاحب دولتيت

بوده ام خواهان تو بيش از تو من
در طلب بودم ترا پيش از تو من

لاجرم جاويد شمع دين شدي
در امانت مرد عالم بين شدي

صد هزاران باره بيش اند از شمار
در رويد از قوت و شوکت بکار

جمله در رفتند چست و سرفراز
عاقبت گشتند عاجز جمله باز

هشت قدسي را ز حق فرمان رسيد
در ربودند اي عجب عرش مجيد

زير پاي خود هوا ديدند و بس
در هوا چون پاي دارد هيچکس

آن ازو عجبي و پنداري بود
وين چنين در راه بسياري بود

گر نبودي در ميان آن سر پاک
کي کشيدي آن امانت آب و خاک

تا ابد اکنون سفر در خويش کن
هر زماني رونق خود بيش کن

ليک اگر از خويشتن خواهي خلاص
تا شوي در پرده توحيد خاص

عقل و جانت را دو کفه ساز خوش
عقل و جانت را در آنجا نه بکش

در فقيري چون زفانه باش راست
سوي عقل و سوي جان منگر بخواست

چون همه يک رنگت آمد در احد
از همه درويش ماني تا ابد

ور بود در فقر جان يک ذره چيز
حال کادالفقر باشد کفر نيز

فقر چه بود سايه جاويد آمده
در ميان قرص خورشيد آمده

هست قرآن در حقيقت يک کلام
بي عدد آمد چو منزل شد تمام

هر چه اسمي يافت آمد در وجود
آن همه يک شبنمست از بحر جود

گرچه بسياري ز پس و ز پيش ديد
هر دو عالم در درون خويش ديد

بعد ازين اکنون اساس بندگيست
هر نفس صد زندگي در زندگيست

بعد ازين در حق سفر پيش آيدش
هر چه گويم بيش از پيش آيدش

اينچه شورست از تو در جان اي فريد
نعره زن از صد زفان هل من مزيد