مصيبت نامه عطار

گفت اگر اين حلقه را بر در زنم
گويدم آن کيست من گويم منم

در ميان اين دو مشکل چون کنم
خويش را بيخويش حاصل چون کنم

از شبانگه بر در آن دلفروز
هم درين انديشه بود او تا بروز

عاشق جانسوز خواهد سوز عشق
روز محشر شب شود در روز عشق

کرده آهو ياد زلفش در تتار
تا قيامت ناف آهو نافه دار

شب ز شبگون حلقهاي شست او
حلقه در گوش هلال از دست او

از کمانش تير اگر رفتي برون
هر که خوردي در زمان خفتي بخون

در ميان آن همه مزدور کار
بود برنائي چو آتش بيقرار

عشق دختر آتشي در جانش زد
جانش غارت کرد و برايمانش زد

رفت مرد از دست و در پاي اوفتاد
دست و پايش سست بر جاي اوفتاد

جامه در سيلاب اشکش غرق شد
آه آتش پاي او چون برق شد

عاقبت در خاک و خون بيهوش گشت
همچنان تا نيم شب خاموش گشت

در ميان ميگشت جامي پر شراب
همچنان کز چرخ گردد آفتاب

آن جوان چون آنچنان مجلس بديد
در چنان مجلس چنان مونس بديد

دختر آمد پيش او جامي بدست
جانش را ميزد چو در پيشش نشست

آن جوان آنجا چو ننگ خويش ديد
زلف او در دست و او را پيش ديد

گشت يک روز از اياز نازنين
در ميان جمع سلطان خشمگين

يا کنم آزادش و سر در دهم
يا برانم از درش سر بر نهم

گر نبودي نور دل در پيش کار
هشت جنت را نبودي کار و بار

جمله ذرات پيدا و نهان
نقطه عشقست در هر دو جهان

کاملي بگذشت در آتش گهي
چون بديد آتش زهش شد ناگهي

گفت هان تا در من از دون همتي
ننگري از ديده بيحرمتي

در ره معشوق خود شو بي نشان
تا همه معشوق باشي جاودان

کره مي تاخت سلطان در شکار
ميگريخت از وي شکار بيقرار

گفت شد يک رشک من اينجا هزار
تا مراگيري نه او را در شکار