مصيبت نامه عطار

در چنان ره راهبرشان شد خري
تا بحکمت لاف نزند ديگري

گرچه هر يک مرد پيش انديش بود
از شما باري خري در پيش بود

کرده بود او چارصد پاره کتاب
جمله درتوحيد و در رفع حجاب

چار صد روز و شبش در يک سجود
غرقه کرده بود درياي وجود

عقل در حد سلامت بايدت
فارغ از مدح و ملامت بايدت

دست تنگي پايمالش کرده بود
گرگ پيري در جوالش کرده بود

در همه دنيا ندارم هيچ چيز
رايگان مشنو سماع من تو نيز

چون ز بس گفتن دلش درتاب شد
هم دران مسجد خوشي در خواب شد

شيخ آن زر داد خادم را و گفت
در فلان مسجد يکي پيري بخفت

هر کرا در عقل نقصان اوفتد
کار او في الجمله آسان اوفتد

در بر ديوانه شد عاقلي
ديد آن ديوانه را غمگين دلي

چون نترسند از کسي خلقان همه
کو چو گرگان را دهد سر در رمه

تا ز هيبت عقل مجنون ميرود
وز جنون خويش در خون ميرود

در بياباني ميان رعد و برق
کرده برقش سوخته بارانش غرق

بود مجنوني همه در دشت گشت
گاه گاهي سوي شهر آمد ز دشت

نعره کردي و در جستي ز جاي
وز سر حيرت بگفتي واي واي

دين زردشتي گرفتي پيش در
نيست اين دين محمد اي پسر

چون نماند در ره عشقت صفات
ذات معشوقت دهد بي تو حيات

صد شکن در گرد ماه افکنده بود
هر شکن صد پادشاه افکنده بود

شاه گفتش کز دل خود کن سؤال
تا منم پيش از تو يا تو در جمال

قربتي ده اين بعيد افتاده را
بيدلي در من يزيد افتاده را

دل ز بيدل چون شنود اسرار او
همچو دل سرگشته شد در کار او

يک نفس گر قرب من ميبايدت
در ميان خون وطن ميبايدت

در کليداني چه مي باشي همي
اين جهانها را تماشا کن دمي

مدتي در انتظارش بوده بود
جان بلب پرخون دل پالوده بود