مصيبت نامه عطار

گرچه بودت پنج محسوس آشکار
مدرکت هر پنج شد در پنج يار

چون بمن در خواب ميآيد خطاب
کي توانم ديد بيداري بخواب

هيچ صورت هيچ معني هيچ کار
نيست جز در پرده بر من آشکار

هيچ نگشايد ز من در هيچ حال
من خيالم چند پيمائي خيال

هر کجا صورت جمال آرد پديد
زو مثالي در خيال آرد پديد

هر چه خواهد جمله در پيشش بود
وينچنين وصلي هم از خويشش بود

حس چنان در بعد افتادست طاق
کز وصال نقد بيند صد فراق

نانهاده يک قدم در وصل خويش
صد فراقش آيد از هر سوي پيش

هر عذابي کان همي داند يکي
جمله در جنب فراقست اندکي

تو چو عاشق نيستي دل مرده
دعوي عشق از چه در سر کرده

خواند محمود از سر بي خويشئي
عاشقي را مانده در درويشئي

زانکه ميگويند مرد عاشقست
هر چه تو در عشق گوئي لايقست

عشق در درويشي و خواري دهند
نه بکار و بار سرباري دهند

عشق در معشوق فاني گشتن است
مردن او را زندگاني گشتن است

در مقام عشق اگر بالغ شوي
از عذاب جاودان فارغ شوي

يک شبي ميگفت يحيي ابن المعاد
گر مرا بخشند دوزخ در معاد

در رهي ميشد سليمان با سپاه
ديد جفتي صعوه را يک جايگاه

از سليمان صعوه چون بشنود راز
گفت اي در دين و دنيا سرفراز

از سر جان پاک بر ميخاستند
هر چه شان بايست در مي خواستند

کور گردان خلق را در رستخيز
پس مرا جاويد چشمي بخش تيز

گفت اي ياري ده هر دم مرا
در قيامت کور گردان هم مرا

چون بود در کار رب العزه يار
کي گشايد از عزيز مصر کار

در عتاب اينت اگر من چند سال
حبس نکنم نه خدايم ذوالجلال

دست زد در زلف اياز ماهروي
حلقه بگرفته از زنجير موي

چشم زن در چشم زخمي ره زدش
تير مژگان بر جگر ناگه زدش