مصيبت نامه عطار

ميگذارم روز و شب در طاعتي
پس دعا مي گويمت هر ساعتي

شاه گفتش تو که اول آمدي
در تهي دستي معطل آمدي

مرد گفتا گر وزارت ساختم
نقد عمرم در ره تو باختم

کس چه داند تا چه نقدي بس عزيز
باختم من در ره ملک تو نيز

گفت ميدانم که فرض است اي امام
ليک بر ما بسته شد اين در تمام

چون جواب تو توانم داد باز
چون در طاعت فراز آمد فراز

هيچ طاعت نه رکوع و نه سجود
تا ابد از ما نيايد در وجود

گر چو تو در دار دنيا بودمي
يکدم از طاعت کجا آسودمي

گرچه سر بر آسمان داري کنون
در زمين چون آسمان گردي نگون

کار و بار تو در اين عالم بود
چون تو رفتي آن همه ماتم بود

نيست آنجا جز فنا را هيچ روي
زانکه آنجا در نگنجد هيچ موي

موي از آن سر پاک بر ميکند زود
در ميان خاک مي افکند زود

بر کنار آي از همه کار جهان
پيش از آن کت در ربايند از ميان

موي را چون نيست در بودن اميد
پس کنون خواهي سيه خواهي سپيد

غم مخور گر خنده زد برقي و مرد
شبنمي افتاد در غرق و بمرد

هر چه نبود تا ابد همبر مرا
آن کجا هرگز بود در خور مرا

گفت آخر از چه دارم حرمتت
يا کجا در چشم آيد نعمتت

ور نکو روئيست در غايت ترا
کافري باشي ز ترکان ختا

ور نداري اين همه عيب و بدي
پس چو هم باشيم هر دو در خودي

هر دو از يک آب در خون آمديم
هر دو از يک راه بيرون آمديم

هر دو در يک گز زمين افتاده ايم
هر دو اندر يک کمين افتاده ايم

در همه نوعي چو با تو همدمم
من چرا برخيزم از تو چه کمم

گفت اي در اصل يک ذات آمده
پنج محسوست مقامات آمده

آنچه حاجت بود پنج آلت برونش
تو بيک آلت گرفتي در درونش

جون زماني و مکاني آمدي
پنج ره در خرده داني آمدي