مصيبت نامه عطار

هر دو در خوبي کمالي داشتند
هم ملاحت هم جمالي داشتند

روز و شب در عشق هم مي سوختند
سال و مه سر تا قدم مي سوختند

در ميان هر دو راهي دور ماند
اين ازان و آن ازين مهجور ماند

در فراق يکدگر مي سوختند
هر دم از نوع دگر مي سوختند

در گدائي هر دو چون شير و شکر
تازه و خوش ميشدند از يکدگر

همچو اول بار دو خرگه تمام
بر کشيدند آن دو تن در يک مقام

بار ديگر هر دو دلبر بي تعب
در برابر اوفتادند اي عجب

هر دو از سر باز در هم گم شدند
وز همه عالم بيک دم گم شدند

تا مرا از راز آگاهي دهي
در گدائي خلعت شاهي دهي

آنکه او را زندگي در ظاهرست
گر ز باطن بوي يابد نادرست

گفت وقت حلق خلقي در حجاز
بهر سنت موي ميکردند باز

زانکه در ريش تو چندان باد هست
کان بلاي صد دل آزاد هست

تا کي از خواب هوس بيدار شو
همچو بيداران دين در کار شو

برف ميرفت آن بزرگ و ميگذشت
دانه ميپاشيد در صحرا و دشت

برف در گرمي چو آتش مي فشاند
مرغکان را دانه خوش ميفشاند

در چنين فصلي که کارد دانه
ور کسي کارد بود ديوانه

آن درو چون وقتش آيد من کنم
وان زمين را گاو در خرمن کنم

بود در مسجد يکي مجنون مست
با دلي پر شور و با سنگي بدست

در چنين عمري که بيش از برق نيست
گر بخندي گر بگريي فرق نيست

عمر چون بگذشت اگر شير آمدي
از سر يک موي در زير آمدي

با همه مردان بکوشم وقت کار
نيستم در پيش موئي پايدار

ساختستم با بتر در صبح و شام
وز بتر بهتر همي جويم مدام

با بتر تا چند خواهي ساخت تو
در بتر بهتر چه خواهي باخت تو

بهترين چيزي که عمرست آن دراز
در بتر چيزي که دنياست آن مباز

آن غريبي را وزارت داد شاه
يافت عمري در وزارت آب و جاه