مصيبت نامه عطار

تا بدان هر گوش در ليل و نهار
بشنوي از درگه حق آشکار

مرد مي بايد نه سر او را نه پاي
جمله گم گشته درو او در خداي

گر بود يک ذره در فقرت مني
نبودت جاويد روي ايمني

شيخ حالي جامه را در هم گرفت
زانکه سگ را سخت نامحرم گرفت

شيخ گفتش ظاهري داري پليد
هست آن در باطن من ناپديد

سگ بدو گفت اي امام راهبر
من نشايم همرهي را در گذر

رفت صوفي و دل از بند آوريد
در گواهي صوفئي چند آوريد

نام او از هر دو عالم گم شود
همچو يک شبنم که در قلزم شود

در ميان راه ميشد بيقرار
وز غم آن طفل ميناليد زار

غم مخور گر تو نيابي ايدرش
باز يابي در جهان ديگرش

زانکه من دانم که خلق روزگار
زين دو عالم در يکي دارد قرار

نيز کس در هر دو عالم جاودان
نه خبر يابد نه نام و نه نشان

تو ازان غم خور که آن طفل لطيف
در ميان صوفيان افتد حريف

محو گردد جاودان نامش همي
در دو عالم نبود آرامش همي

آب دريا باشد از شش سوي او
واو بميرد تشنه دل در کوي او

خورد روز و خواب شب گردان حرام
تا مگر در قرب حق يابي مقام

مالک دينار شب بيدار بود
روز نيز از سوز دل در کار بود

چون بروز آورد شبهاي دراز
همچو شبها در گرفت از روز باز

خواب اگر در شارع سيل بود
چون شوي بيدار واويلي بود

اين زمان من روز و شب در ماتمم
کان تواند برد کاورد اين غمم

من ندانم هيچ غم در روزگار
چون فراق و سخت تر زين نيست کار

گم شود صد عالم غم باتفاق
در بر يک ذره غم از فراق

ذره تا هستي خويشت بود
صد فراق سخت در پيشت بود

در ميان جمع يک صاحب کمال
کرد محي الدين يحيي را سؤال

کان همه منصب که پيدا و نهان
مصطفي را بود در هر دو جهان