مصيبت نامه عطار

حال او اينجا دگرگون اوفتاد
خاک بر سر کرد و در خون اوفتاد

اي مه و خورشيد عکس روي تو
عرش و کرسي جفته در کوي تو

چون بهيني در بهيني يا بهين
پيشت آمد قطره ماء مهين

از درت گر هيچ درماند يکي
هيچ در ديگر نماند بي شکي

از درت آنرا که نگشايد دري
تا ابد نگشايدش در ديگري

زان همه درها که آن در راه تست
تا ابد مقصود من درگاه تست

از در تو من کجا ديگر شوم
گر شوم بي امر تو کافر شوم

چون بهشتم جز سر اين کوي نيست
از چنين در نااميدي روي نيست

ليک اگر فقر و فنا ميبايدت
نيست در هست خدا مي بايدت

سايه شو گم شده در آفتاب
هيچ شو والله اعلم بالصواب

ليک راه تو درين منزل شدن
نيست الا در درون دل شدن

پنج منزل در نهاد تو تراست
راستي تو بر تو است از چپ وراست

نفس خود را چون چنين بشناختي
جان خود در حق شناسي باختي

چون تو باشي در تجلي گم شده
تو نباشي مردم اي مردم شده

موسي آن ساعت که بيهوش اوفتاد
در نبود و بود خاموش اوفتاد

نقطه فقر آفتاب خاص اوست
در دو کونش فخر از اخلاص اوست

مصطفي چون آمد از معراج در
وام ميخواست از جهودي جو مگر

از اکابر بود شيخي نامدار
ديد در خواب آن بزرگ کامگار

چون شب ديگر بخفت آن پاکباز
آن فرشته در رهش افتاد باز

پاک شو از هر چه داري و بباز
تا حقت در پاکي آيد پيش باز

در زمان مصطفي اين هر چهار
بر صحابه بود دايم آشکار

جمله در غربت وطن بگذاشتند
دل ز زاد و بود خود برداشتند

خواجگان از عشق دستار آن زمان
جمله در خانه گريزند از ميان

گر تو هستي مرغ عشق و مرد راه
از در حق صد هزاران ديده خواه

هر زمانت تازه انکاري دگر
در بن هر موي زناري دگر