مصيبت نامه عطار

من که او را يک مبشر آمدم
در بشارت هم مقصر آمدم

بر در او رو بشارت اين بست
خاک او گشتي طهارت اين بست

همرهي را گفت اين سگ آن اوست
وآن سپيدي بين که در دندان اوست

نعمت او ميخوري در سال و ماه
حق آن نعمت نميداري نگاه

کاملان در راه خود خون خورده اند
بندگي و حق گزاري کرده اند

بندگي و چاه بايد حبس نيز
تا شوي در مصر چون يوسف عزيز

گر چو ثوري بايدت در دل چراغ
طالع ثوري برون کن از دماغ

گر تو در دين چون سري داري سري
اين سري را ترک کن چون آن سري

گشت پيدا يک کبوتر نازنين
رفت موسي را همي در آستين

از پسش بازي در آمد سرفراز
گفت اي موسي بمن ده صيد باز

هر کرا چشمي بشفقت باز شد
در حريم قرب صاحب راز شد

در مصافي پادشاه حق شناس
يافت از خيل اسيران بي قياس

آن زني اندر زنا افتاده بود
وز ندامت تن بخون در داده بود

از پشيماني که بود آن مستمند
خويشتن ميکشت و در خون ميفکند

سر بگردانيد پيغامبر ز راه
در برابر رفت و گفت آنجايگاه

مصطفي گفتش که وقت کار نيست
طفل را در جمع پذ رفتار نيست

بود شخصي در پي آن کار شد
طفل را برداشت و پذرفتار شد

کس نکرد اين توبه اندر روزگار
بود آن زن در حقيقت مرد کار

اين سخن کافر چو بشنود از خليل
در گذشت او حالي آمد جبرئيل

اين زمان کو از درت نان خواه شد
تن زدي تا گرسنه در راه شد

چون توئي دايم خليل کردگار
با خليل خويش شو در جود يار

چون تو فارغ از بخيلي آمدي
جود کن چون در خليلي آمدي

با چنين فضلي ترا در پيشگاه
کي توان ترسيد از بيم گناه

زانکه آن دريا چو در جوش آيدت
نيک و بد جمله فراموش آيدت

قطره چند از گنه گر شد پليد
در چنان دريا کجا آيد پديد