مصيبت نامه عطار

گفت داودش که يک کار ملوک
راست نامد در ره حق بي سلوک

در ره او باز اگر هستيت هست
دامن او گير اگر دستيت هست

چون گذشتي در حقيقت از احد
احمد آيد مرجع تو تا ابد

چون تو گشتي بر در او معتکف
مختلف بيني بوحدت متصف

در مودت درد دايم خاص اوست
موم گشته آهن از اخلاص اوست

او چو مرد درد آمد در سرشت
پاک شد از رنگ و از بوي بهشت

پس اياز پاک دل را آن زمان
در مکاس جمله بستد رايگان

گفت آن يک من کمانکش آمدم
گفت اين در تير آرش آمدم

من نيفتم در غلط تا زنده ام
زانکه من دانم که دايم بنده ام

در زمين و آسمان خاص و عام
نيست از فرمان بري برتر مقام

بود جامي لعل در دست اياس
قيمت او برتر از حد و قياس

شور در خيل و سپاه افتاد ازو
کان همه کس را گناه افتاد ازو

بنده آن بهتر که بر فرمان رود
جام چبود چون سخن در جان رود

سايلي گفتش که هين بر گوي حال
گفت در خون گشته ام هفتاد سال

تا مرا بر روي خاکستر نشاند
چون سگم با استخوان بر در نشاند

بر سر آن جمله خلق بيشمار
پيش خويشم خوان و سر در گوشم آر

گفت اينک در سفر افتاده ام
هر چه فرمائي بجان استاده ام

در همه عالم بدين گيرم قرار
کاينم از معشوق آمد يادگار

موسي عمران همي شد سوي طور
زاهدي را ديد در ره غرق نور

عشق لقمان سر خسي زور کرد
سوي صحرا بردش و در شور کرد

شد چو طفلي خرد بر چوبي سوار
کرد چوبي نيز در دست استوار

ترک زود آن چوب از دستش بکند
پس بزخم چوب در بستش فکند

جامه و رويش همه در خون گرفت
بعد از ان رفت و ره هامون گرفت

گفت اي روح مجرد ذات تو
زندگي در زندگي آيات تو

اي وراي جسم و جوهر جاي تو
در طهارت نيست کس بالاي تو