مصيبت نامه عطار

گر کني يک ذره ذولت قسم من
در دو عالم با سر آيد اسم من

اول از هستي خود بيزار شو
پس بعشق نيستي در کار شو

راه او گير و هواي او طلب
در رضاي حق رضاي او طلب

در جهان عشق او دارد سبق
عشق را او مي سزد الحق بحق

عشق دولت خانه هر دو جهانست
هر که عاشق نيست داوش در ميانست

روي ميبايد بخون خويش شست
تا بود در عشق مرغ جانت چست

عاشقي در عشق اگر نيکو بود
خويشتن کشتن طريق او بود

هر که زلف او به پيش افکنده ديد
خويش را در پيش زلفش بنده ديد

چون کژ استادي و تير انداختي
عالمي را در نفير انداختي

مي نبودش صبر بي آن در پاک
کرد از شوق رخش عزم هلاک

بود از بهر هدف يک کوره خاک
شد نهان در خاک عاشق دردناک

خويش را در خاک پنهان کرد چست
مرگ را بنشست و دست از جان بشست

عاشقش از خاک بيرون کرد سر
جمله آن خاک در خون کردتر

بود با زلف توم رازي نهان
هيچ محرم مي نديدم در جهان

گر بجان آمد مرا در عشق کار
پيش جانان خوش توانم مرد زار

چنبر زلفش رسن اندر رسن
حلقه در حلقه شکن اندر شکن

پرده از رويش چو فتح الباب کرد
مهر و مه را روي او در تاب کرد

تير چشمش تنگ چشمي کرده داشت
عقل را در تنگ تير آورده داشت

از دهانش خود سخن گفتن خطاست
زانکه آنجا تنگنا در تنگناست

گر بخنديدي دمي آن سيمبر
در زمان از سنگ رستي نيشکر

برده گوي حسن رويش تا بماه
گوي او بر ماه و پس در گوي چاه

در ميان گوي او چاه آمده
وي عجب آن چاه پر ماه آمده

بي رخش از بس که خون بگريستي
همچو لاله غرقه در خون زيستي

بي لبش از بس که ماتم داشتي
گوئيا صد مرده در هم داشتي

بي خطش از بس که در خون آمدي
از شفق گوئي که بيرون آمدي