مصيبت نامه عطار

گفت شاها عشق ليلي سر فراز
در ميان جانم استادست باز

زانکه گر جائي نظر خواهي فکند
در کنار خويش سر خواهي فکند

از دهان او سخن در پيچ پيچ
چون رسيدي با ميانش هيچ هيچ

عشق گرم او که جانرا ساختي
عقل را در زهد خشک انداختي

عود و جلابش نهادي پيش در
خدمتش هر لحظه کردي بيشتر

تا چو در خون خوردن آيد آن نگار
بو که درد دلبرش گيرد قرار

رفت تا آيينه آرد سوي شاه
کرد در راه اندر آيينه نگاه

من چو بودم همدمش در عالمي
زاينه ميساخت خود را همدمي

هر کرا آيينه باشد پادشاه
کفر باشد گر کند در خود نگاه

اي گداي صحبت سلطان طلب
تا در آموزي تو بي حاصل ادب

گفت هرگز در دروغم نيست راه
ليک چون باشد وجودم غرق شاه

گر شود يک ذره خلت حاصلت
باز خندد آفتابي در دلت

از سريست اين سر که در روز جزا
باز خوانند امتان با انبيا

دوستي نبود که در وقت بلا
از خليل خويش ياد آيد ترا

گر ترا نقدست در خلت مقام
نقد جانت ذکر حق بايد مدام

روز و شب در کار او دل بسته بود
زاشتياق نطق او دل خسته بود

عاقبت کاري قوي ناخوش فتاد
در سراي آن خواجه را آتش فتاد

چون بگرد آن قفس آتش رسيد
تفت آن در طوطي دلکش رسيد

گفت هين اي خواجه زنهار الامان
ورنه در آتش بسوزم اين زمان

خواجه گفتش چون چنين کاري فتاد
آمدت از من چنين در وقت ياد

در کشيدي دم شبان روزي تمام
از کجا آوردي اکنون اين کلام

چون بکردي ياد من بيگانه وار
تن کنون در سوز ده پروانه وار

هر که در آتش چو ابراهيم نيست
گر بسوزد همچو طوطي بيم نيست

تا نيفتد کار در کار اي پسر
کي ز کار افتادگي يابي خبر

در همه آفاق روزان و شبان
اين چنين روزي نيابد يک شبان