مصيبت نامه عطار

کار عمرش جمله بي برگ اوفتاد
خوش خوشي در پنجه مرگ اوفتاد

آه او محمود را در گوش شد
گفتئي از درد او مدهوش شد

شاه کار من بسازد يک نفس
زانکه در عالم ندارم هيچکس

گفت اگر او را خريدي تو بجان
پس تو بيجان زنده چوني در جهان

من گمان بردم که مرد عاشقي
نيستت در عشق بوي صادقي

نيستي در عشق محرم چون کنم
هستي اي مرد از زني کم چون کنم

در زمان فرمود شاه حق شناس
تا بدست خويش دفنش کرد اياس

آن دل آنگه در حضور افتد مدام
شادي دل تا ابد گردد تمام

شد جواني پيش پيري نامدار
ديد او را کرده در کنجي قرار

با خداي خويش دايم در حضور
چون توان شد تنگدل از پيش دور

همچو آتش گرم شد در کار او
يک نفس نشکيفت از ديدار او

هر زمان شاخ نو از بختش نشاند
لاجرم با خويش در تختش نشاند

طفل هندو در ميان عز و ناز
کرد چون ابر بهاري گريه ساز

جمله ملکوت چون ديدي عيان
جان نهادي پيش جانان در ميان

از وجود خويشتن پاک آمدي
زان در آتش چست و چالاک آمدي

در جهان معرفت بالغ شدي
از خود و از ابن و اب فارغ شدي

چون خليلي مطلقي در راه تو
هم ز جاني هم ز تن آگاه تو

چون تو مردکار باشي روز و شب
زود بگشايد در تو اين طلب

گر بسوي مصطفي داري سفر
بر در موسي عمران کن گذر

از مودت در محبت ره دهند
وز محبت خلتت آنگه دهند

گفت هان اي زاهد يزدان پرست
در چه کاري کرده اينجا نشست

بعد ازان عيسي رسيد آنجايگاه
ديد آن معبد نهان در خاک راه

در تحير مانده و افسرده باز
مي ندانستش مسيح از مرده باز

چون نماند در دل از اغيار نام
پرده از محبوب برخيزد تمام

گفت چندين در جهان صاحب جمال
تو چرا گشتي ز ليلي گنگ و لال