مصيبت نامه عطار

جسته از تخت خداوندي کنار
بندگي را کرده در دل اختيار

از بهشت عدن آزاد آمده
در غم بنده شدن شاد آمده

زانکه او را بندگي مطلوب بود
لاجرم در بندگي محبوب بود

شه چو در بيحرمتي بشناختش
تا که دم زد سر ز تن انداختش

آن يکي در پيش شير دادگر
ذم دنيا کرد بسياري مگر

دايما در غصه خواهي ماند باز
کار سخت و مرد سست و ره دراز

پور ادهم کو دلي بيخويش داشت
قرب صد اشهب در آخور بيش داشت

گفت چون در خانه شيطان مرا
نيست با دستي تهي فرمان مرا

رايگان در خانه رحمن شدن
کي توان نتوان شدن نتوان شدن

قطره اشک تو در سودا و شور
آتش دوزخ بميراند بزور

ره زده از در درآمد قافله
ترک کرده حج دلي پر مشغله

آمدند آن جمع بهر زاد راه
بر در مجلس که ما را زاد خواه

زانکه ما را ره زدند و کاروان
در ره حج بازگشتيم از ميان

اين همه زرينه در گرد تنم
مي نديدم اين دو دست ابرنجنم

نه بديدم هيچ در عمري دراز
نه رسيدم من بهيچي مانده باز

ياد کرد نفس را در هر نفس
گوئيا نام مهين نانست و بس

گفت در قحط نشابور اي عجب
ميگذشتم گرسنه چل روز و شب

چون بهمرنگي سبک گردي چو کاه
در کشندت زود سوي بارگاه

بود مقناطيس چون آهن برنگ
زان بهم رنگي در آوردش به تنگ

چون کسي در اصل همرنگ اوفتاد
دولتش زاغاز هم تنگ اوفتاد

سالک آمد نوحه گر در پيش نوح
گفت اي شيخ شيوخ و روح روح

اشک تو در نوحه چون بسيار شد
تا تنوري گرم طوفان بار شد

گر در آن کشتي نيامد هر کست
سر بسم الله مجريها بست

چون بصورت آمد آن دريا ز زور
در جهان افکند طوفان تو شور

نوح گفت اي بيقرار نوحه گر
باز کن چشم از هم و در من نگر