مصيبت نامه عطار

از قضا در ده وباي گاو خاست
از اجل آن روستائي داو خواست

چون گذشت از بيع ده روز از شمار
شد وباي خر در آن ده آشکار

هم ملايک جمله در خدمت تراست
هم دو گيتي جمله پر نعمت تراست

هم کلام و رؤيت از حضرت تراست
کن فکان در قبضه قدرت تراست

جمله را در کار تو خواهند باخت
تا ابد با کار تو خواهند ساخت

مردم آمد از دو عالم مرد اين
نيست کس جز آدمي در خورد اين

چون چنين ره سوي گنجي برده
در طريق گنج رنجي برده

گفت آخر زاشکارا و نهان
کيست سرگردانتر از ما در جهان

زين چنين کاري که ما را اوفتاد
آتشي در سنگ خارا اوفتاد

دور شور از ما چه ميخواهي رهي
ورنه همچون ما درافتي در چهي

پير گفتش هست جان آدمي
کل کل و خرمي در خرمي

هر که او در عالم جان ره برد
از ره جان سوي جانان ره برد

گر برون حجره شه بيگانه بود
غم مخور چون در درون هم خانه بود

ناتوان بر بستر زاري فتاد
در بلا و رنج و بيماري فتاد

اين بگفت و گفت در ره زود رو
همچو آتش آي و همچون دود رو

پس مکن در ره توقف زينهار
همچو آب از برق ميرو برق وار

گر کني در راه يکساعت درنگ
ما دو عالم بر تو گردانيم تنگ

خادم سرگشته در راه ايستاد
تا بنزديک اياز آمد چو باد

خورد سوگند ان که در ره هيچ جاي
نه باستادم نه بنشستم ز پاي

شاه اگر دارد وگرنه باورم
گر در اين تقصير کردم کافرم

هر زمان زان ره بدو آيم نهان
تا خبر نبود کسي را در جهان

راه دزديده ميان ما بسي است
رازها در ضمن جان ما بسي است

از برون گرچه خبر خواهم ازو
در درون پرده آگاهم ازو

جان چو گردد محو در جانان تمام
جان همه جانان بگيرد بر دوام

گرچه در صورت بود رنگ دوي
جز يکي نبود وليکن معنوي