مصيبت نامه عطار

دور استادم که من در راه او
نيستم شايسته درگاه او

تا نهادستم قدم در کوي يار
ننگرستم هيچ سو جز سوي يار

چشم صوفي بر جمال او فتاد
آتشي در پر و بال او فتاد

در دل آن صوفي شوريده حال
آتشي بس سخت افکند آن جمال

دل نبود از عشق در فرمان او
دل شد و برخاست آمد جان او

دخترش گفتا که چنديني مگوي
وصل من در پرده چنديني مجوي

گر ببيني روي آن زيبا نگار
ننگري در روي چون من صد هزار

خوش بود در عشق من گشتن تباه
پس بروي ديگري کردن نگاه

تا کسي در عشق چون من دلنواز
ننگرد هرگز بسوي هيچ باز

ديده خورشيد بين خيره بود
آب چون بر در رود تيره بود

خانه او در ميان دشت بود
ناگهي موسي برو بگذشت زود

از خدا در خواه تا هر روزيم
مي فرستد بي زحيري روزيم

حق تعالي گفت هر چه آن پير خواست
هيچ در دنيا نخواهد گشت راست

پادشاهي از قضا در دشت بود
بر زن آن خارکش بگذشت زود

شاه گفتا نيست او در خورد او
کس نميدانم بجز خود مرد او

ديد طفلان را جگر بريان شده
در غم مادر همه گريان شده

خارکش در شهر چون بفروخت خار
نان خريد و سوي طفلان رفت زار

ديد خرسي را ميان کودکان
در گريز از بيم او آن طفلکان

خرس شد حالي چنان کز پيش بود
در نکوئي گوئيا زان بيش بود

مرد را چون آن دو حاجت شد روا
آمد آن فرتوت غافل در دعا

انس جان انس و جان دانسته
در نهان سر جهان دانسته

سورتي و سورتي قرآن تراست
هر زفاني در دهن گردان تراست

در دو عالم کار ايشانرا فتاد
کانچه افتاد انس را جان رافتاد

گفت آخر من پري جفت آمده
ره بمردم جسته در گفت آمده

روزگار خويش و من چندي بري
در گذر چون نيست اين کار پري