مصيبت نامه عطار

گفت دارم من دو حاجت در جهان
بو که از شاهم برآيد اين زمان

اول از دوزخ چو خوش برهانيم
در بهشتم آري و بنشانيم

بود مجنون را يکي خم پيش در
شاه آن خم را ستاده بر زبر

زانکه شب تا روز در خم ميشوم
گرم و خوش مي خسبم و گم ميشوم

ديد در پيشش نشسته چند کس
باز ميراندند از رويش مگس

چون ترا در پيش بايد چند کس
تا ز رويت باز ميراند مگس

مير آن باشد که با او در کمال
ديگري رانبود از ميري مجال

از چرا و چند معزول آمده
در چراي خويش مشغول آمده

در زمين گاو سياهي از شماست
زير بار گاو ماهي از شماست

گه شما را نيز ظاهر يک خلف
ناقة الله بس بود در پيش صف

چون کسي در راه دولت يار گشت
ديگري را هم تواند يار گشت

سر بعالم در نهاده بيقرار
نيست ما را جز خور و جز خفت کار

لذت و خوشي خوردن در طعام
بيش چندان نيست کز لب تا بکام

ميزني بيهوده همچون سگ تگي
تو کئي در صورت مردم سگي

اي بسگ مشغول گشته ماه و سال
چند خواهي بود با سگ در جوال

گر بامر سگ شوي در کار تيز
از سگان خيزي بروز رستخيز

در رهي يکروز موسي ميدويد
ديد مردي را که خوکي ميکشيد

در تعجب ماند موسي زان حديث
تا چگونه گشت خوکي آن خبيث

در مناجات آمد او پيش خداي
گفت سر اين بگو اي رهنماي

مرد دنيا بود با دنيا بساخت
دين خود در شيوه دنيا بباخت

آنکه در دنيا امانشان داده ام
تا بروز دين زمانشان داده ام

گر کسي از امت او اين کند
خويش را در حشر مسخ دين کند

از شره پيوسته در تحصيل بود
سال تا سالش دو شب تعطيل بود

صورتي از پاي تا سر جمله روح
لطف در لطف و فتوح اندر فتوح

از دو چشمش تير بيرون ميشدي
کشته خون آلود در خون ميشدي