مصيبت نامه عطار

گفت بيدل در قيامت من ازو
نقد نتوانم ستد روشن ازو

در حقيقت چون من او و او منم
لاجرم آنجا نباشد دشمنم

کار تو بر عکس اين افتاد نيک
نيستت توحيد در شرکي وليک

چون دل و گل هر دو در حق گم شود
آنگهي مردم بحق مردم شود

ميگذشت او بر در مجلس گهي
اين سخن گفت آن مذکر آنگهي

بعد از آن گفتا دل مؤمن مدام
هست در انگشت حق کرده مقام

بود بر پايش کدوئي بسته چست
تا نگردد گم در آن شهر از نخست

در تحير آمد و سرگشته شد
گفت يا رب روستائي گشته شد

در ميان نفي و اثباتم مدام
نه بمن شد کار و نه بي من تمام

اين عجبتر ديده ام من کز بحار
در سلامت کشتي آيد با کنار

پس طريق تو بفرمان رفتن است
بيخودي در وادي جان رفتن است

دير ميآمد يکي از آب باز
صوفيان کرده زفان در وي دراز

زانکه آب خوش که آن روزي ماست
در نيامد تا شدي اين کار راست

حکم او راست و نگهدار اوست بس
در نگهداري نکوکار اوست بس

کرد از مکه عمر عزم سفر
در سراي آبستني بودش مگر

عصمت حق گر نباشد دسترس
خلق در عصمت نماند يک نفس

آن يکي گفتش فلان مرد نه خرد
در نهان کفشي بدزديد و ببرد

آنکه را از خاک و خون بندي بود
در نگر تا حسرتش چندي بود

سال و ماهش خرقه در پيش بود
صد هزاران بخيه بر وي بيش بود

هر دمش چون مرده در ميرسيد
او بهر يک بخيه بر مي کشيد

چون همي افتاد مرگي هر زمان
خرقه شد در بخيه صد پاره نهان

گشت عاجز برد در فرياد دست
رشته را بگسست و سوزن را شکست

چون تو دايم مانده بي عقل و هوش
در نياري اين سخن هرگز بگوش

زانک اگر تو بشنوي زين يک سخن
در بر تو پيرهن گردد کفن

نيست کس از سيم داران مونست
مي نيايد خواجه در مجلست