مصيبت نامه عطار

کله ديدند خشک آن کسي
مرغ در وي خانه بنهاده بسي

بوده است اين مرد سر انداخته
در کبوتر باختن جان باخته

مرد چون در دوستي اين بمرد
چون بشد با خويشتن هم اين ببرد

چون نرفتست اين هوس از سر برونش
بيضه مرغست در کله کنونش

هرچه در دنيا خيالت آن بود
تا ابد راه وصالت آن بود

ورنه در مردن نه آسان باشدت
هر نفس مرگي دگرسان باشدت

جمله در باز و فرو کن پاي راست
گر کفن را هيچ نگذاري رواست

بود مردي در سخاوت بي بدل
هرچه بودي خرج کردي بي خلل

گفت چون جانم برآيد در پسي
وان کفن کديه کنند از هر کسي

حرص مي نگذاردت پاک اي پسر
تا پليد آئي تو در خاک اي پسر

ابن سيرين گفت جانم در جسد
بر کسي هرگز نبرد الحق حسد

ور ز اهل دوزخست اين مبتلا
آنچه او را هست در پيش از بلا

گفت تا من پختمي يک گرده نان
گرده نو در رسيدي همچنان

خواجه کونين منت از تو يافت
در نماز انگور جنت از تو يافت

چون تو سرسبزي دولت يافتي
موي در نشو و نما بشکافتي

زين سخن بس تلخ شد عيش نبات
ني شکر گفتي نماندش در حيات

سر برارم تازه در آغاز کار
پس فرو ريزم به آخر زرد و زار

يا کمالي يافت بر درگاه او
يا نه شد ديوانه دل در راه او

قرب پانصد پيل در زنجير داشت
عالمي القصه دار و گير داشت

ديد در کنجي يکي ديوانه مست
شد پياده شاه و پيش او نشست

يک شبي در راز آمد با خداي
گفت اي هم رهبر و هم رهنماي

بيدلان چون گرم در کار آمدند
از وجود خويش بيزار آمدند

اين وجودم را که داري در زحير
مي نخواهم هيچ ميگويم بگير

هرچه از ديوانه آيد در وجود
عفو فرمايند از ديوان جود

عاقبت در راه بگرفتش کسي
زجر کردش پس جفا گفتش بسي