مصيبت نامه عطار

در ميان رو نه بعز و نه بذل
زانکه جزويست اعتدال از عقل کل

نه بنزديک آي و نه ميباش دور
در وسط رو تا بود خير الامور

تو ز خشک و تر نداري در جهان
جز سخن سرد و دل گرم اين زمان

گر همي خواهي که گيرد کار نور
معتدل ميباش در خيرالامور

خواجه اکافي درآمد در سخن
خلق ميباليد ازو چون سر وين

منبرش گوئي وراي عرش بود
آسمان در جنب او چون فرش بود

در بلندي سخن چندان برفت
کان زمان از خلق گوئي جان برفت

کار چون از حد خويش افزون رود
صاحب آن کار را در خون رود

في المثل عشق ار ز طاقت بيش شد
صاحبش در خون جان خويش شد

هر دو عالم بر نکوئي نقد او
در نکوئي هرچه گوئي نقد او

يک زمان نشکفت از ديدار او
گرم تر شد هر نفس در کار او

در هواي آن چراغ روزگار
ميگداخت از عشق همچون شمع زار

شد ز عشق آن پسر چون اخگري
پس چو اخگر رفت در خاکستري

از چه مينالي بگو با من چنين
گفت دل در کار تو کردم يقين

اين زمان دوران جان دادن رسيد
نوبت در خاک افتادن رسيد

رفت پيش ميرزاد آن مرد باز
گفت ميگويد که مردم در نياز

زانکه در کار تو کردم دل ز عشق
مرگ آمد بيتوام حاصل ز عشق

در سر کارم بنزد من فرست
دانه دل را بدين خرمن فرست

رفت کودک خانه را در خون گرفت
سينه را بشکافت دل بيرون گرفت

گرچه پنداري که پير عالمي
در ره عشق از چنين طفلي کمي

تا که جان داري بلاي جان تست
جان بده در درد کاين درمان تست

منت ترياک تا چندي کشي
زانکه جان از زهر افتد در خوشي

گفت شاه آخر چه بودت اي اياس
کاتشم در دل فکندي بيقياس

چون حجاب خويش در عالم منم
خلق بود آن دم حجاب اين دم منم

پاکبازاني که درويش آمدند
هر نفس در محو خود بيش آمدند