مصيبت نامه عطار

من چو برخيزم در آن ساعت ز راه
ديگري را چون برم آنجايگاه

روزگاري بود تا در صد عنا
گرد او ميگشت گرداب بلا

مي نگنجيدي تو با او در جهان
با تو بگذاشت او جهان رفت از ميان

گر جهان و جان شود در مفلسي
دايما جان و جهان را تو بسي

چون براه حج برون شد قافله
ديد قومي در ميان مشغله

گفت اي آشفتگان دلرباي
در چه کاريد و کجا داريد راي

حاجيان گفتند اي آشفته کار
او کجا در خانه باشد شرم دار

خانه آن اوست او در خانه نيست
داند اين سر هر که او ديوانه نيست

هر چه او در چشم جز صانع بود
گر همه صنعت بود ضايع بود

رابعه يکروز در وقت بهار
شد درون خانه تاريک و تار

پيش او شد زاهدي گفت اين زمان
خيز بيرون آي و بنگر در جهان

رابعه گفتش که تو در خانه آي
تا به بيني صانع اي ديوانه راي

کعبه جان روي جانان ديدنست
روي او در کعبه جان ديدنست

گفت اگر هستي کلوخي بيخبر
اينکت کعبه ست در سنگي نگر

در حرم گاهي که قرب جان بود
صد هزاران کعبه سرگردان بود

در حرم بادي مگر مي جسته بود
شيخ نصرآباد خوش بنشسته بود

جمله استار کعبه در هوا
خوش همي جنبيد از باد صبا

شيخ را خوش آمد آن از جاي جست
در گرفت آن دامن پرده بدست

هر که در سر محبت بنده شد
تا ابد هم محرم و هم زنده شد

سر او بر تافت از پيشان کار
دوستان را در ربود از نور و نار

در سر اندازي سرافرازي تراست
سر فرازي کن که جان بازي تراست

تو محيطي در ميان داري مدام
هين مرا اين ده گر آن داري مدام

زين سخن افتاد در دريا خروش
آب او چون آتشي آمد بجوش

بر جگر آبم نماند از دلنواز
همچو ماهي مانده ام در خشک باز

مانده ام شوريده در سوداي او
قطره ميجويم از درياي او