مصيبت نامه عطار

خفتگان در خاک و خون چون ميکنند
خاک و خون گوئي که معجون ميکنند

مي شد ابراهيم ادهم در رهي
پيش او آمد سواري ناگهي

شد سوار از قول او در خشم سخت
تازيانه کرد بر وي لخت لخت

ميرود در پيش آگاهي رسيد
اسب داري گر درو خواهي رسيد

حال خود بر گفت کو را چون زدم
جامه و دستم ازو در خون زدم

عفو خواست او عفو دادش در زمان
گفت آخر آن چرا گفتي چنان

گفت آباداني اي مرد تمام
نيست جز در کوي گورستان مدام

چون تو داري در همه عالم صفا
ملک گوهر ميشود صافي ترا

کوه رحمت در همه دنيا تراست
قاف والقرآن پر معني تراست

گر لبي نان نيست در انبان ترا
قطب عالم بس بود مهمان ترا

کوه کاين بشنود گفت اي بي وفا
ناله من مي نبيني در صدا

هر زمان چون نيستم دلريش او
تيغ بنهم با کمر در پيش او

در طلب از بس که ره پيمود کرد
لاجرم نعلين آهن سوده کرد

طالبي مطلوب را گم کرده بود
روز و شب سر در جهان آورده بود

از غم جان و جهان بفريفته
در جهان ميرفت جاني شيفته

پاي از سر در طلب نشناخت او
خويش را نعلين آهن ساخت او

ذره ذره گشت در راهي دراز
آهن نعلين او بي دلنواز

عاقبت در پيش او آمد سه راه
بر سر هر راه او خطي سياه

گفت چون در وصال اوميد نيست
کار جز نوميدي جاويد نيست

اين سيم راهست راه من مدام
اين بگفت و شد در آن ره والسلام

در حقيقت گر قدم خواهي زدن
محو گردي تا که دم خواهي زدن

هر که در راه حقيقت زد دو گام
تا ابد نابود گردد والسلام

هر کرا زانجايگاه بوئي برد
در نگنجد گر همه موئي بود

چون من آنجا در نگنجم بيشکي
چون توانم رفت آنجا اندکي

گنج موئي نيست کس را آن زمان
گر همه موئي نگنجد در ميان