مصيبت نامه عطار

چون بتابد آفتاب آن جمال
تو چه سنجي خوي کرده در خيال

سر به بحر بينهايت در نهد
آنگهي آن بحر را سر بر نهد

در ميان اين کف و اين دود تو
چون نخواهي بد که خواهي بود تو

کفر در بنياد و ايماني ضعيف
نفس غالب تن قوي جاني ضعيف

هر کجا سريست در هر دو جهان
گر برون آري درون داري نهان

زين سخن چون خاک راه آگاه شد
باد در کف همچو خاک راه شد

گفت آخر من که باشم در جهان
تا بود رازيم پيدا و نهان

من ز نوميدي چنين افسرده ام
خفته در خاکي و خاکي خورده ام

گاو را چون دشمن من ميکنند
جمله را در خرمن ميکنند

آن چه برمن رفت از ظلم و فساد
در بدل خواهند از ننگم معاد

در مضيقي بس خطرناکم ازين
خاک بر سر بر سر خاکم ازين

مردگان را جمله در من مي نهند
مرگ را زرين نهنبن مي نهند

گر تحمل ميکني چون خاک تو
در دو عالم همچو آبي پاک تو

بود در راهش پلي جاي نشست
پير زالي از پس آن پل بجست

مانده در زندان تو خوار و اسير
لطف کن او را برون آر اي امير

خورد سوگند از سر خشم آن امير
کان پسر در حبس خواهد مرد اسير

خلعتش بخشيد و گفت آن سرفراز
تا بگردانند در شهرش بناز

نه طمع دارم بکس هرگز دمي
نه مرا در چشم آيد عالمي

خون ترا چون سوي حق رهبر بود
در جهان چيزي اين بهتر بود

خود بگردن بر نهي بي سرکشي
در سمرقندش بري با دلخوشي

نصر گفتش تو ز من آگه نئي
زانکه با من در رهي همره نئي

گر روم در باغ خود افزون دو گام
آبله گيرد همه پايم تمام

در تحمل هر که او پاکي بود
گر بود بر آسمان خاکي بود

خانه داشت اي عجب خالي جنيد
دزد در شد مي نيافت او هيچ صيد

اين ببين تا تو قدم چون مينهي
نيستي آگاه و در خون مي نهي