مصيبت نامه عطار

نيمروز آنجايگه منزل گرفت
گوئي آنجا پاي او در گل گرفت

در جهن از تست يک يک هر چه هست
وز تو بگشايد بلاشک هر چه هست

در ره جانان خوش و تر ميروي
لاجرم هر لحظه خوشتر ميروي

از در او آگهي ده يکدمم
تا بود آن يکدمم صد عالمم

آب ازين چون آتشي در تاب شد
آتشي برخاست زو وز آب شد

گاه درصد گونه جوشم زين سبب
گاه در بانگ و خروشم زين سبب

گرچو آتش گرم آيم در طلب
گويدم بر ريگ رو اي بي ادب

هر که او در پاکي اين ره بود
جانش از پاکي حق آگه بود

آن سگ دوزخ که تو بشنوده
در تو خفتست و تو خوش آسوده

باش تا فردا سگ نفس و منيت
سر ز دوزخ بر کند در دشمنيت

ور براي سگ خوري نعمت مدام
در حقيقت گردد آن نعمت حرام

پس عصا در سينه زد آنجايگاه
همچنان ميبود و ميکرد آن نگاه

هم رسيده بودم از درگاه حق
هم مهلل آمدم در راه حق

بيني آنجا باستين محکم گرفت
دامن دراعه را در هم گرفت

بود مجنوني مگر در پيش راه
گفت بيني مي مگير اينجايگاه

آن حکيمي در تفکر ميگذشت
ديد سرگين دان و گورستان بدشت

اي عجب با اين چنين نفسي درون
ميکند هم در خدائي سر برون

هست در هر نفس اين دعوي وليک
خويش بر فرعون ظاهر کرد نيک

چون تو هم پيسي و هم کل تا بگوش
در خدائي کي پذيرندت خموش

تشنه ميميريم در طوفان همه
وانک آب از چشمه حيوان همه

هر که او در ديده خود خار نيست
با گل غيب خدايش کار نيست

ميروي چون کافر درويش او
کي توان شد اين چنين در پيش او

بود درويشي يکي خانه تهي
دزد در شد يافت درويش آگهي

با چنين خانه که در عالم کمست
نيست جاي خنده جاي ماتمست

در قديمي راه محدث کي بود
رستمي کار مخنث کي بود