مصيبت نامه عطار

رفت و روب صحن جانها هم ز تست
گفت و گوي در زبانها هم ز تست

در بدر ميگردم و ميجويمش
روز تا شب اين سخن ميگويمش

گر ازين مقصود يابم بوي من
از دو عالم در ربايم گوي من

آتشم در دل فتاده زين غمست
خرمنم بر باد داده زين غمست

راحت او انس و جان را شاملست
در دو عالم انس و جان زو کاملست

يوسفي در مصر جان داري مقيم
هر زمانت ميرسد از وي نسيم

سر بسر در سايه او تاختند
خويش را بر يکديگر انداختند

تا اياز آمد بر مقصود شد
در پناه سايه محمود شد

پس دران سايه ميان خاک راه
هر زمان در سر بگشتي پيش شاه

چون بدانستم که کار اينست و بس
در دو عالم روزگار اينست و بس

سر نپيچم هرگز از درگاه او
ميروم بي پا و سر در راه او

خواست تا بيرون رود آن بيخبر
کرد دل بر نااميدي عزم در

در زمين افتاد بي کبر و مني
توبه کرد از دزدي و از ره زني

يک شبي کز بهر حق بشتافتم
آنچه در عمري نيابم يافتم

تا بداني تو که در هر دو جهان
نيست کس را بر خدا هرگز زيان

چون تو از بالا بدين شيب آمدي
چون زنان در زينت و زيب آمدي

گفت چون عمر از قضا ماند اين قدر
کي توان برد اين قدر در غم بسر

کرد پيغامبر مگر روزي گذر
ناوداني گل همي در زد عمر

در گذشت از وي نکرد او را سلام
از پسش حالي عمر برداشت گام

هر کرا در گور بايد گشت خاک
گل کند آخر نترسد از هلاک

کس چه داند تا چه قالبهاي پاک
در ميان خون فرو شد زير خاک

در سرائي چون توان بنشست راست
کز سر آن زود برخواهيم خاست

کار عالم جز طلسم و پيچ نيست
جز خرابي در خرابي هيچ نيست

صد هزاران منظر و ديوار و در
اوفتاده سرنگون بر يکدگر

ديد مجنوني مگر آن شهر را
در عمل آورده چندان قهر را