مصيبت نامه عطار

در زيارت آمدي آن دلنواز
روز هر آدينه بعد از نماز

چاوشان در پيش مي آويختند
خلق از هر سوي مي بگريختند

پيش رفت و خدمتي کرد آن زمان
برگشاد آنگاه در تازي زفان

چون بزندان در شد آن ياقوت لب
کرد شرالدوله را حالي طلب

ديد در زنجير سر تا پاي او
گل شد از اشک خونين جاي او

در فروغ و فر او فرتوت گشت
عقل او زايل شد و مبهوت گشت

خواست تا آن جا نشيند يک زمان
ليک در زندان نبودش جاي آن

چون شب تاريک گردد آشکار
در جوالي آن فلاني را بيار

رفت فراش و نهادش در جوال
بردش آخر پيش آن صاحب جمال

در ميان اهل علم و قيل و قال
بو که گيرد عقل او اندک کمال

حاجبش گفتا که هستم در حساب
گفت آنجا حاجبه آيد حجاب

همچنان القصه شد تا مدرسه
ديد آن بيمار را در وسوسه

من ندارم طاقت ديدار تو
عاجزم از ضعف خود در کار تو

گرچه نيست اين پيشکش در خورد تو
ميکشم پيش تو جان از درد تو

با چنين مردي که بودت در بنه
نقد تو بايست عشق صد تنه

چون گرفتم بر سر بالينت جاي
مي نگنجيدي تو با من در سراي

چون نداري هيچ مردي در مصاف
مي مزن چندين مبارز وار لاف

زانکه گر مردي ببيني اي سليم
همچو حيزان در گريز آئي زبيم

نيست نامردي تو در دست تو
خود ندارد زور تير از شست تو

در وجود آمد بزرگي را پسر
نام حالي روستم کردش پدر

گبر گفتش اي امام هر يکي
در وجود آمد مرا دي کودکي

سالک آمد پيش آتش سر زده
آتشي از دل بخرمن در زده

موسي از تو يافت راه از دور جاي
پس مرا در خورد من راهي نماي

زين سخن برخاست زاتش رستخيز
در دل او آتشي افتاد تيز

گفت من پيوسته جان سوز آمدم
طالب اين در شب و روز آمدم