مصيبت نامه عطار

مرغ همت خاصه در راه صواب
دانه بر دام داند آفتاب

در شب تيره بسي گرديده تو
رشته تائي روشني ناديده تو

گر چنين خورشيد نايد در نظر
گوميا چون هست خورشيدي دگر

روز من اي مرد غافل هر شبست
کافتاب ينزل الله در شبست

در گريز آيد ز تشوير اي عجب
روز و شب خوش ميکند از بيم شب

ليک هر کو همچو من محرم بود
آفتابش در شب ماتم بود

چون چنين خورشيد در شب حاصلست
گرز کوري مي بخسبي مشکلست

فارغم از آمدن وز رفتنت
نيست جز بيهوده در هم گفتنت

ليک اگر از عجز آئي پيش در
زانچه ميجوئي بيابي بيشتر

گر مرا بايست رفتن سوي کار
تا کنون در کار بودم بي قرار

شاه خوش شد از حديث خاک بيز
گفت گير اين بدره در غربال ريز

هر زمان در منزلي ديگر روي
گه بپا آئي و گه با سر شوي

زنگي شب را تو دادي گوشمال
گرگ ظلمت را تو کردي در جوال

چون سليمان باد در فرمان تراست
لاجرم از نور شادروان تراست

گه دهان شير باشد جاي من
گاه کژدم سر نهد در پاي من

گاه بر ميزان چنانم مي کشند
گه زهي در خر کمانم مي کشند

در ميان اين همه سختي و تاب
باد پيمايم همه با ماهتاب

لاجرم در نور قرب او مدام
فاني مطلق شود از خود تمام

هر که او در عشق آيد ناتمام
سعي خون خود کند سعي مدام

صد شکن در زلف آن دلبند بود
هر شکن از چينش تا دربند بود

بود ابرويش چنان محکم کمان
کان بزه در مي نيامد يک زمان

جزع او در سحر يکدل آمده
هر دو دو جادوي بابل آمده

درج ياقوتش در شهوار داشت
هر دري با هر دلي صد کار داشت

پسته او داد يک خسته نداد
هيچکس را جز در بسته نداد

خال او هندوستان در روم داشت
ترک تازي تا بچين معلوم داشت