مصيبت نامه عطار

هر زماني مرده ديگر رسيد
تا يکي بردند ديگر در رسيد

هرچه در هر دو جهان دون خداست
بر همه تکبير بايد کرد راست

بر در هر مرده نتوان نشست
چار تکبيري بکن بر هر چه هست

مي دويد آن عامي زير و زبر
تا نماز مرده در يابد مگر

آن يکي ديوانه چون او را بديد
کو در آن تعجيل بيخود ميدويد

گفت چيزي سرد ميگردد براه
هين بدو تا در رسي آنجايگاه

تا که يک عاقل برآرد يکدمي
جاهلان خوردند در هم عالمي

تا بحکمت لقمه لقمان خورد
در خيانت خائني صد جان خورد

اهل دنيا چون سگ ديوانه اند
در گزندت زانکه بس بيگانه اند

آن يکي بشنود گفت اي بينوا
کي بود اين در مسلماني روا

کز ضلالت ميکنيد از مرده باز
بر من از بهر چه شد اين در فراز

شيخ گفتش زين بهت خواهم بيان
پاي من چون آوردي در ميان

ميروي در سرنگونساري که چه
دشمن ما دوست ميداري که چه

از طلسم او نشد آگه کسي
در ميان خاک و خون دارد بسي

هست در دريا يکي حيوان گرم
نام بوقلمون و هفت اعضاش نرم

عيسي مريم بغاري رفته بود
در ميان غار مردي خفته بود

جمله در تو گم تو بالاي همه
جمله چون قطره تو درياي همه

چند باشي اي فلک سرگشته تو
چند گردي در شفق آغشته تو

تو چنين داني که بوئي برده ام
ني که من سر تا قدم در پرده ام

زين طلب در خون همي گردم مدام
گر نمي بيني شفق بين والسلام

همچو گوئي مانده در چوگان چنين
چند خواهم بود سرگردان چنين

چون ز قطران جامه سازد در برم
برفشاند طشت اخگر بر سرم

تا بکي سرگشتگي دين داشتن
جامه در طاق از پي اين داشتن

پير گفتش آسمان سرگشته است
وز شفق در خون دل آغشته است

جمله اصحاب گفتند اي عجب
جان ازين کنديم ما در روز و شب