مصيبت نامه عطار

بود نابينا بسي در هر پسي
ليک چون يعقوب بايستي کسي

سايلي پرسيد از آن داناي پاک
کاخرت چيست آرزو در زير خاک

در درون خانه رفتي او پگاه
پس از آنجا آمدي نزديک شاه

خواست تا معلوم گرداند تمام
تا در آن خانه چه دارد آن غلام

آمد و آن خانه را در کرد باز
پوستيني ديد شاه سرفراز

روز اول کاين غلامت بنده بود
در برش اين پوستين ژنده بود

کانکه پاي از حد خود بيرون نهد
پاي برگيرد ز جان در خون نهد

جامه جنگ از چه در پوشيده
مي ندانم با که ميکوشيده

بر جگر آبم نماند و در جحيم
يا همه ز قوم يابم يا حميم

من دو مغز افتاده ام در صد زحير
آن دو مغزم آتش است و زمهرير

خلق ميسوزند در وي جمله پاک
هيچکس را نيست زو بيم هلاک

اين چنين از عشق دنيا در وله
چيست دنيا دار من لادار له

رنج دنيا جمله در خسران دينست
ترک آن گفتن همي تحصيل اينست

کس بدنيا در اگر باشد جنيد
هم نيارد کرد موشي مرده صيد

تا بدين در شاهبازي سرفراز
از سر غفلت ندارد دست باز

در زحير آن بود پيوسته او
دل دران سرگين بصد جان بسته او

چون دران روزن نگنجد آن متاع
بر در روزن کند آن را وداع

هرچه گرد آورده باشد چند گاه
جمله بگذارد شود در خاک راه

جمله را مي آورد مي پرورد
ميکشد در خاک و خونش ميخورد

تو دل پاک خود و جان عزيز
کرده در قيد يک يک ذره چيز

گر رهاني جانت را در رستخيز
بانگت آيد کاي فلان جان رست خيز

هر چه تو در بند آني مانده
بنده آن تا بجاني مانده

رخت ميکردند پنهان هر کسي
پيشوايان گم شده در هر پسي

رفت آن ديوانه بر بام بلند
ژنده را در سر چوبي فکند

در چنان روزي که جان را بيم بود
مرد بيدل خسرو اقليم بود