مصيبت نامه عطار

چون عزيزم من چنين در چشم خود
برکشم چون مصر نيل از چشم بد

شش جهت در صورت خويش آورم
يوسف صديق را پيش آورم

يوسف از هر سوي کافکندي نظر
نقش آن دلداده ديدي پيش در

ديد در هر ذره انوار حق
موج ميزد جزو جزو اسرار حق

گشت مجنون هر زمان شوريده تر
همچنان در کوي ليلي شد مگر

هر چه را در کوي ليلي ديد او
بوسه بر ميداد و مي بوسيد او

نعره ميزد در ميان کوي خوش
خاک مي افشاند از هر سوي خوش

کرد مجنون ياد سوگندي عظيم
گفت تا در کوي او گشتم مقيم

بوسه گر بر در زنم ليلي بود
خاک اگر بر سر کنم ليلي بود

چون همه ليلي بود در کوي او
کوي ليلي نبودم جز روي او

بود مردي از عرب در کار خام
خوش به پنج انگشت ميخوردي طعام

گر شود هر دو جهان در خاک پست
تا ابد اين خاکيان را کار هست

خاک را چون کار با پاک اوفتاد
پيش آدم عرش در خاک اوفتاد

گفت محمود از سر رعنايئي
کيست چون من در جهان آرايئي

در زمان برجست اياز نيک نام
باز پس ميرفت تا هفتاد گام

گر تجلي جمالت آرزوست
پاي تا سر ديده شو در پيش دوست

تا بدان هر ديده در دارالسلام
تا ابد ديدار بخشندت مدام

مرد آن سگ را برانداز پيش خوار
همچنان ميبود دل در انتظار

کس نگشت البته از راه آشکار
ميزوان در خواب شد از اضطرار

مرد چون بيدار شد سرگشته شد
در ميان اشک و خون آغشته شد

ميدويد از هر سوئي و مي شتافت
عاقبت در گوشه سگ را بيافت

اينکه از حق ميهمان مي بايدت
ديده در خورتر از آن مي بايدت

گفت هارون عشق مجنون ميشنود
آن هوس او را چو مجنون در ربود

خواست ليلي را و چون کردش نگاه
سهل آمد روي او در چشم شاه

تو چنين مست جمال او شدي
وز جنوني در جوال او شدي