مصيبت نامه عطار

هر کرا در شهر چيزي گم شدي
روز مجلس پيش آن مردم شدي

بر سر آن مردم مجلس نيوش
مرد خر گم کرده آمد در خروش

پس چنين گفت او که ذرات جهان
جمله در عشقند پيدا و نهان

در جهان کس بود کو عاشق نبود
يا کمال عشق را لايق نبود

هست در مجلس کسي اينجايگاه
کو بسر عشق کم بردست راه

کانچه تو در جستنش بشتافتي
منت ايزد را که اينجا يافتي

عاشقي در چستي و چالاکيست
هر که عاشق نيست کرمي خاکيست

بوسعيد مهنه در آغاز کار
پيش لقمان رفت روزي بي قرار

بيدلي در سايه پل رفته بود
فارغ از هر دو جهان خوش خفته بود

بيدل ديوانه گفتش اي نظام
کي دو تيغ آيد بهم در يک نيام

گفت اي خلوت سراي دوستان
پاي تا سر بوستان در بوستان

آن نشان در سايه تو مي دهند
نور از سرمايه تو ميدهند

چون مي و شير و عسل داري روان
آب در جوي تو بينم اين زمان

من چو در دردم مرا درمان چه سود
روح چون ميسوزدم ريحان چه سود

طفل را در خواب از شيري کنند
مست را از خمر تدبيري کنند

بار اول کوزه در دردي زنند
تا جگر خواران دم خردي زنند

جمله را در شور آورد از الست
وز بلي شان جز بلا نامد بدست

هر بلا کان در زمين و آسمانست
از بلي گفتن نشان دوستانست

پس بهر يک ذره ديدارت دهم
در خور هر ديده بارت دهم

ده هزاران ساله را نقد شمار
گويمت اينت نهادم در کنار

سايلي گفتش که اين خنده ز چيست
خاصه در وقتي که مي بايد گريست

گرچه من خورشيد دارم در ميان
بر طبق ننهاده ام چون آسمان

آفتابي هر که را در جان بود
گر بخندد همچو صبح آسان بود

من که روزم آمد و شب در گذشت
يارم آم د رب و يارب درگذشت

جمله او بيني چو دايم جمله اوست
نيست در هر دو جهان بيرون ز دوست