مصيبت نامه عطار

چون از اين سر ذره نشناختم
عاقبت از عجز سر در باختم

يا چو من حيران طريق خويش گير
يا قلم در من کش و ره پيش گير

پير گفتش هست در حضرت قلم
راي قدرت کار بخش بيش و کم

تا نگردد از قلم نقشي عيان
ذره بر خود نجنبد در جهان

چون بلذت در رسيد او از الم
غرقه آن نور شد جف القلم

هر که او در کار بسياري برفت
آخر الامرش نکوکاري برفت

در حضورش چل چله افتاده بود
تا بچل موقف تمام استاده بود

طاعت چل ساله خود بر دوام
آنچه کرده بود در گفتش تمام

گفت اگرچه هر چه گفتي کرده ام
همچو روز اولين در پرده ام

نه دري در سينه مي بگشايدم
نه جمالي روي مي بنمايدم

بو که از عنفي کند در تو نگاه
زانکه پندارم بلطفت نيست راه

مصطفي را ديد هم آن شب بخواب
اي عجب در شب که بيند آفتاب

تحفه خود يادگار تو نهم
هرچه خواهي در کنار تو نهم

در عوض گنج کرم بازت دهم
خلعت و انعام و اعزازت دهم

هر که او در کار خود کامل بود
عاقبت مقصود او حاصل بود

از کمال او دزدي بسيار کرد
تا که جان را در سر اين کار کرد

چون تمام افتاد او در کار خويش
زان نهادم پيش او دستار خويش

مرد بايد خواه خاص و خواه عام
کو بود در فن و کار خود تمام

در تمامي گر تو کاري بد کني
آن هم از بهر خلاص خود کني

گفت با خانه بريدم اين زمان
تا نهم مالي که دارم در ميان

شاه گفتش از چه ميگفتي دروغ
گفت تا در دين نباشم بي فروغ

عيب خود پوشيدم از بيم هلاک
در لباس خاص بي عيبان پاک

از چنين عيبي چو در روي آمدم
زان لباس پاک يکسوي آمدم

تا نه بيند کس مرقع در برم
اهل دل را بد نگويد بر سرم

گر شدم بد نام در پيش سپاه
جانب آن قوم ميدارم نگاه