مصيبت نامه عطار

خانه بودش فرو افتاد پاک
ماند فرزند و زنش در زير خاک

گر چو خوش خوش خوش نبيني هر چه هست
خوش خوشي در ناخوشي افتي بشست

آن يکي ديوانه در بغداد شد
يک دکان پر شيشه ديد او شاد شد

در حقيقت زين همه طاق و رواق
نيست کس آگاه جز از طمطراق

غاليه بستد ازو معشوق چست
بود در پيشش خري ادبار و سست

از درخت ذات تو يک شاخ تر
تا نپيوندد باصل کار در

بر در او چون تواني يافت بار
چون ز بيکاري نه پردازي بکار

خلق چون بسيار در چشم آمديش
آينه بفکندي و خشم آمديش

باز چون آن خلق بسيار آمدي
بار ديگر خشم در کار آمدي

آينه در رهگذار انداختي
خلق از سر باز با او ساختي

اين چنين مشغول و سرگردان شده
در غم شغل جهانت جان شده

اي ترا هر لحظه تلبيسي دگر
در بن هر مويت ابليسي دگر

در حقيقت رو ز عادت دو باش
ني ز ابليسي بخود مغرور باش

سجده ميکرد ابليس لعين
گفت عيسي در چه کاري اين چنين

هرچه از عادت رود در روزگار
نيست آن را باحقيقت هيچ کار

وقف ابليس است دنيا سربسر
تو ازو مي باز دزدي در بدر

تا چو هر ديوي شود فرمانبرم
بي پري جفتي نهد سر در برم

حق بدو گفتا مشو او را شفيع
تا کنم در حکم تو او را مطيع

شد ز بي قوتي سليمان دردناک
آمدش بي قوتي در جان پاک

گفت يارب نان ندارم در نگر
گفت بفروش آن متاعت نان بخر

چون بود در بند ابليس پليد
کي توان کردن فروشي يا خريد

هست در تاريکيت آب حيات
ني شکر بالحق توئي باري نبات

در حقيقت بي مجاز و عيب و ريب
ملهم لوح دلي نقاش غيب

درد من بين باز کن بر من دري
سر غيبم گوي و در جنبان سري

پس زفان گشته قلم بيروي و راه
ميروم وانگاه در آب سياه