مصيبت نامه عطار

با دلي پرخون ز دست شهريار
روي را در خاک ره ماليد زار

تن زدي تا کلبه احزان من
در هم افکندند بي فرمان من

غلغلي در آسمان افتاد ازو
سرنگون شد حالي آن بنياد ازو

حق تعالي کرد آن شه را هلاک
در سراي خود فرو بردش بخاک

خون بريزي خلق را در صد مقام
تا خوري يک لقمه وانگه حرام

خوشه چين کوي درويشان توئي
در گدا طبعي بتر زيشان توئي

از قضا آن روز روز بار بود
پادشه در حکم گير و دار بود

پيررفت و پيش او بنهاد سيم
شاه شد در خشم و گفتش اي لئيم

زانکه من بر کس نيفکندم نظر
در همه عالم ز تو محتاجتر

هر زمانت قسمتي ديگر بود
هر دمت چيزي دگر در خور بود

واجبم آيد بتو دادن زکات
زانکه تو درويش حالي در حيات

پير گفتش گوئيا اي جان من
آيتي در شأن تست و آن من

تا که در دنيا نفس باشد مرا
بوريا وين کوزه بس باشد مرا

بار هفت اقليم در گردن کني
عالمي را قصد خون خوردن کني

رفت يکروزي مگر بهلول مست
در بر هارون و بر تختش نشست

لوح را گفت اي همه ريحان و روح
نيست هم تلويح تو در هيچ لوح

هر چه رفت و ميرود در هر دو کون
يک بيک پيداست بر تو لون لون

زين سخن در گشت لوح و گفت خيز
آبروي خويش و آن ما مريز

گر کسي از لوح ديدي زندگي
مرده را لوحيست در افکندگي

مي فرو گيرند در حرفم تمام
مي نهند انگشت بر حرفم مدام

گفت چون صحرا همه پربرف گشت
رفت ذوالنون در چنان روزي بدشت

گفت در برفست عالم ناپديد
چينه مرغان شد اين دم ناپديد

ديد او را عاشق آسا در طواف
گفت اي ذوالنون چرا گفتي گزاف

هم را در آشنائي راه داد
هم مرا جان و دلي آگاه داد

هم مرا در خانه خود پيش خواند
هم مرا حيران راه خويش خواند