مصيبت نامه عطار

ان لعين گر رحمتي در سينه داشت
زان چه مقصودش چو حق را کينه داشت

خلق عالم آشکارا و نهان
جمله خواهانند حق را در جهان

در جهان گر ثابت و گر نايريست
لازم درگاه چون تو سايريست

گر ز يک قطبست عالم را قرار
در جهان تو دو قطبست آشکار

آية الکرسي چو از بر کرده ام
در دعا سر سوي عرش آورده ام

هست هر کوکب درو در طلب
مي نياسايد زماني روز وشب

تشنگي غالب شد و در تف و تاب
چشم را بود اي عجب گر بود آب

گفت اگر آن شربت آبت در درون
ره نيابد تا بزير آيد برون

گر طبيبي خواهد آن نيمي دگر
تا دهد آن آب را در تو گذر

گفت چون در من بود صد پيچ پيچ
ملک با آن درد نبود هيچ هيچ

گفت آن ملکت که در دفع عذاب
مي توان کردن عوض با يک من آب

عدل کن تا در ميان اين نشست
ذره زان مملکت آري بدست

عدل نبود اين که بنشيني خوشي
ميزني در هر سرائي آتشي

رفت نوشروان در آن ويرانه
ديد سر بر خاک ره ديوانه

در ميان خاک راه افتاده بود
نيم خشتي زير سر بنهاده بود

ايستادش بر زبر نوشين روان
ماند حيران در رخ آن ناتوان

تا نميگويند بر تو اين دروغ
زانکه در عدلت نمي بينم فروغ

شمع بر بالين و پائين باشدت
در قدح جلاب مشکين باشدت

گر تو هستي عادل و پيروزگر
همچو من در غم شبي با روز بر

زان سخنها ديده نوشين روان
کرد در دم اشک چون باران روان

عادل آن باشد که در ملک جهان
داد بستاند ز نفس خود نهان

نبودش در عدل کردن خاص و عام
خلق را چون خويشتن خواهد مدام

در بر آن قصر زالي خانه داشت
از همه عالم همان ويرانه داشت

قصر نبود چارسو آنرا بخر
تا شود قصرت مربع در نظر

آتشي در جان آن غمگين فتاد
چشم چون سيلاب از ان آتش گشاد